پژوهشى پيرامون شهداى كربلا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١١٢

بخورند اگر از تو جدا گردم و در اين بى‌كسى تنهايت بگذارم و سپس سراغت را از كاروانيان بگيرم؛ نه نه، هرگز! «١»
حضرت فرمود: [پس بيا و] اين جامه‌ها را به فرزندت بده تا براى آزادى برادرش هزينه كند. آنگاه پنج جامه، به ارزش هزار دينار به او داد. «٢»
بشير بن عمر روز عاشورا به ميدان نبرد شتافت و رجزى به اين مضمون خواند:
اى نفس امروز خداى مهربان را ديدار خواهم كرد و تو از هر احسان و نعمتى پاداش خواهى گرفت.
بيتابى مكن، زيرا همه چيز فانى است و شكيبايى تو در پيشگاه خداوند بيشترين پاداش را دارد. «٣»
او آن قدر با دشمنان جنگيد تا به شهادت رسيد. «٤» برخى شهادت او را در حمله نخستين گفته‌اند. «٥» در زيارت ناحيه مقدسه از وى چنين ياد شده است:
السّلامُ عَلى بِشْرِ بْنِ عُمَر الْحَضْرَمى‌، شَكِّرَ اللَّهُ لَكَ قَوْلَكَ لِلْحُسَيْنِ عليه السلام وَقَدْ اذِنَ لَكَ فِى الانْصرافِ: اكَلَتْنِى‌ اذَنْ السِّباعُ حَيَّاً انْ فارَقْتُكَ وَاسْأَلُ عَنْكَ الرّكَبانَ وَاخْذُلُكَ مَعَ قِلَّةِ الَاعْوانِ لا يَكُونُ هذا ابَداً. «٦»
سلام بر بشر بن عمر حضرمى؛ خدا به تو پاداش خير دهد به جهت اعلام وفاداريت نسبت به امام حسين عليه السلام، آنگاه كه به تو اجازه انصراف داد و در پاسخ گفتى: درندگان زنده زنده مرا بخورند اگر از تو جدا شوم و در اين بى‌كسى تنهايت گذارم و سپس سراغت را از كاروانيان بگيرم، نه، نه، هرگز چنين نخواهد شد!