کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٧٦ - دلایل حرمت فیالجمله

اشکال: رواِیت درباره مجلس غناء است و ظهور در محافل مغنِّیات و خوانندگان زن دارد؛١ پس حرمت و تحذِیر واردشده در بِیان معصوم ٧ ناظر به حرمت آن است.

پاسخ: پِیداِیش غناء، همِیشه منوط به جمع و مجلس است و اِین مجلس، توقّفِی بر نصاب جمعِیت ندارد و سخنِی از حضور زنان ِیا مردان در اِین مجلس بِیان نشده است.

رواِیت پنجم: «رُوِيَ‌ عَنْ‌ أَبِي‌ جَعْفَرٍ وَ أَبِي‌ عَبْدِ اللَّهِ‌ وَ أَبِي‌ الْحَسَنِ‌ الرِّضَا علِیهم السلام فِي قَوْلِ اللَّهِ عزّ وجلّ‌ (وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ يَتَّخِذَها هُزُواً أُولئِك لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ) أَنَّهُمْ قَالُوا: «مِنْهُ الْغِنَاءُ».٢

از امام باقر، امام صادق و امام رضا؟عهم؟ در تفسير اِین سخن خداوند که برخى از مردم خريدار سخن بِیهوده هستند تا مردم را از راه خدا گمراه كنند، روايت شده كه فرمودند: غناء از مصاديق‌ آن است.

سند رواِیت، مرفوع و ضعِیف است اما برخِی از فقها به آن استناد کرده‌اند.٣

امام خمِینِی قدّس سرّه ذِیل اِین رواِیت مِی‌گوِید: بر اساس دلالت آِیه، لهوالحدِیث بر دو گونه است و تنها آن گروه از احادِیث لهو، حرام است که غاِیت آن گمراهِی مردم باشد. نهاِیت دلالتِی که رواِیات ذِیل آن دارد، غناء را در زمره اِین‌گونه احادِیث لهوِی قرار مِی‌دهد.

اگر اِین رواِیات نبود، ما از آِیه، حکمِی براِی غناء نمِی‌فهمِیدِیم؛ زِیرا آِیه از اخبار و گفته‌هاِیِی سخن مِی‌گوِید که موجب گمراهِی مردم مِی‌شود و بر غناِیِی که از کِیفِیّات صوت است، دلالتِی ندارد ولِی پس‌از آن‌که رواِیات، غناء را از مصادِیق لهوالحدِیث دانست، آِیه شامل کسانِی که غناء را براِی خوانندگِی و اجراِی آن در مجالس مِی‌آموزند

١ . مستند الشِیعة، ج١٤، ص١٣٥.

٢ . وسائل الشيعة، شِیخ حر عاملِی، ج١٧، ص٣١٠، أبواب ما يكتسب به، ب٩٩، ح٢٥.

٣ . الحدائق الناضرة، ج١٨، ص١٠٦؛ أنوار الفقاهة (كتاب التجارة)، ص٢٥١‌.