کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١١٩ - کلام فقها درباره دلایل حرمت

مشخصِی ندارد، لغو است و لغو نِیز باطل و حرام است.١

اِین اشکال صحِیح نِیست؛ زِیرا اگر اِین ملاک، براِی بطلان اِین جمله و حرمت آن پذِیرفته شود، باِید معتقد باشِیم که اکثر سخنان روزانه مردم، حرام است درحالِی‌که هر سخن لغوِی، حرام نِیست.

رواِیت دوم: «يُونُس قَالَ: سَأَلْتُ الْخُرَاسَانِيّ ٧ عَنِ الْغِنَاءِ وَ قُلْتُ: إِنَّ الْعَبَّاسِيَّ ذَکرَ عَنْك أَنَّك تُرَخِّصُ فِي الْغِنَاءِ. فَقَال ٧: کذَبَ الزِّنْدِيقُ مَا هَکذَا قُلْتُ لَهُ سَأَلَنِي عَنِ الْغِنَاءِ فَقُلْتُ: إِنَّ رَجُلاً أَتَى أَبَا جَعْفَر ٧ فَسَأَلَهُ عَنِ الْغِنَاءِ فَقَالَ: يَا فُلَانُ إِذَا مَيَّزَ اللَّهُ بَيْنَ الْحَقِّ وَ الْبَاطِلِ فَأَيْنَ يَکونُ الْغِنَاءُ؟ فَقَالَ: مَعَ الْبَاطِلِ. فَقَالَ: قَدْ حَکمْتَ».٢

يونس مى‌گويد: به امام رضا ٧ گفتم: عبّاسى به‌نقل از شما مى‌گويد که غناء را اجازه داده‌ايد. اما ٧ فرمود: زنديق دروغ مى‌گويد! من اين‌گونه به او نگفتم. از من درباره غناء پرسيد، به او گفتم: مردى به حضور امام باق ٧ رسيد و از او درباره غناء پرسِید. امام باق ٧ فرمود: اى مرد! هنگامى كه حق و باطل از ِیکدِیگر جدا شود، غناء در کدام سو قرار دارد؟ آن مرد گفت: همراه باطل. امام باق ٧ فرمود: به حق‌ داورى كردى.

اِین رواِیت که سند صحِیحِی دارد، فِی‌الجمله بر حرمت غناء دلالت دارد.

رواِیت سوم: «عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عَبَّادٍ وَ کانَ مُسْتَهْتَراً بِالسَّمَاعِ وَ ِیشربُ النَّبِيذ قَالَ: سَأَلْتُ الرِّضَ ٧ عَنِ السَّمَاعِ؟ فَقَال ٧: لِأَهْلِ الْحِجَازِ فِيهِ رَأْيٌ وَ هُوَ فِي حَيِّزِ الْبَاطِلِ وَ اللَّهْوِ أَمَا سَمِعْتَ الله عزّ و جلّيَقُولُ: (وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کراماً)٣».٤

١ . حاشِیة المکاسب، ج١، ص٣٠.

٢ . وسائل الشيعة، ج١٧، ص٣٠٦، ح١٣.

٣ . سوره فرقان، آِیه ٧٢.

٤ . وسائل الشيعة، ج١٧، ص٣٠٨، ح١٩.