کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٠٠ - دلایل حرمت فیالجمله
فلانى ملاقات کردم، او بهزور، من را به خانهاش برد و من به كنيزانش نگاه كردم. اما ٧ به من فرمود: آن مجلسى است كه خداوند با رحمت به اهلش نگاه نمىكند. آيا بر خانواده و دارايى خود از سوى خدا در امان هستى؟
برخِی از فقها به اِین رواِیت استدلال کردهاند.١
سند رواِیت، ظاهراً صحِیح است اما بر حرمت غناء دلالت ندارد؛ زِیرا ممکن است در آن مجلس، شراب، قمار ِیا ساِیر محرّمات وجود داشته است.
باتوجه به اِین رواِیت مِیتوان «عاصم بن حمِید» را توثِیق کرد؛ زِیرا او با صداقت تمام، از گناه خودش و توبِیخ معصوم ٧ گزارش مِیکند؛ پس گرچه او عدالت ندارد، ولِی روشن است که صداقت و وثاقت داشته و قابل اعتماد است.
گروه سوم: رواِیات حرمت گوش کردن غناء
از حرمت رواِیاتِی که بِیانگر حرام بودن گوش کردن غناء است، به دلالت التزامِی کشف مِیشود که وقتِی گوش کردن غناء حرام باشد، باِید خواندن غناء نِیز حرام باشد. گاهِی مانند گروه اول و دوم رواِیات، با استفاده از مدلول مطابقِی بِیان، حرمت غناء استنباط مِیشود و گاهِی مانند همِین رواِیات گروه سوم، به دلالت التزامِی، حرمت غناء کشف مِیشود که از حرمت گوش کردن غناء به حرمت خواندن آن منتقل مِیشوِیم.
رواِیت اول: «مَسْعَدَة بْنِ زِيَادٍ قَالَ: کنْتُ عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اللَّه ٧ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ: بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي إِنِّي أَدْخُلُ کنِيفاً وَ لِي جِيرَانٌ وَ عِنْدَهُمْ جَوَارٍ يَتَغَنَّيْنَ وَ يَضْرِبْنَ بِالْعُودِ فَرُبَّمَا أَطَلْتُ الْجُلُوسَ اسْتِمَاعاً مِنِّي لَهُنَّ فَقَال ٧: «لَا تَفْعَلْ» فَقَالَ الرَّجُلُ: وَ اللَّهِ مَا آتِيهِنَّ إِنَّمَا هُوَ سَمَاعٌ أَسْمَعُهُ بِأُذُنِي فَقَال ٧: «لِلَّهِ أَنْتَ أَ مَا سَمِعْتَ اللَّهَ يَقُولُ: (... إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ)
١ . أنوار الفقاهة (کتاب التجارة)، صص٢٥٢ ـ ٢٥٣.