کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٥٥ - دلایل حرمت غیری غناء
حکم غناء در مجالس عروسِی است و اگر قرار بر بِیان مناط و ملاک حکم بود، نباِید حکم، درباره مجلسِی خاص در رواِیت بِیاِید؛ بنابراِین رواِیت مذکور، تنها در مقام بِیان اباحه غناء در مجالس عروسِی بهشرط عدم اختلاط با مردان است و موارد دِیگر مانند غناِی مرد براِی مرد ِیا غناِی زن براِی زن را نمِیتوان از اِین رواِیت فهمِید.
شِیخ انصارِی رحمه الله نِیز مِیگوِید: ظاهر رواِیت اِین است که حرمت غناء، منوط به قصد آوازخوان از غناء است؛ اگر قصد او از غناء، برپاِیِی مجالس لهو و لغو باشد، حرام است وگرنه حرام نِیست.١
اشکالات استدلال به رواِیات چهارگانه
اشکال اول
بر فرض تسلِیم در برابر استدلال محقّق سبزوارِی رحمه الله و قبول دلالت رواِیت ابوبصِیر بر حرمت غِیرِی، باز موانعِی براِی استدلال به اِین رواِیت وجود دارد؛ زِیرا اِین رواِیت، چون مخالف با قرآن و موافق با عامّه است، حمل بر تقِیّه مِیشود. همچنِین اِین رواِیت در تعارض با ٢٥ رواِیت اِین باب است که صراحت ِیا ظهور در حرمت مطلق غناء دارد. همچنِین رواِیات دِیگرِی که گوش کردن به غناء ِیا مزد زن آوازخوان را موضوع تحرِیمِ مطلق قرار مِیدهد، پشتِیبان دِیدگاه حرمت مطلق و ذاتِی غناء است.٢
پاسخ اشکال
رواِیات مطلق باب را مِیتوان با اِین رواِیت، تقِیِید زد؛ زِیرا سند اِین رواِیت، صحِیح است و اشکالِی در دلالت ندارد. علاوه بر اِین، رواِیت دِیگرِی نِیز از «علِی بن ابِی حمزه بطائنِی» در سابق بِیان شد که هم سند قابل اعتمادِی داشت و هم بِیانِی مشابه اِین حدِیث وجود
١ . کتاب المکاسب، ج١، ص١٥٢.
٢ . مفتاح الکرامة، ج١٢، ص١٧٢.