کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٠٤ - دلایل حرمت فیالجمله

من فرمود: اى حسن! بى‌گمان گوش، چشم و دل، همه آن‌ها بازخواست مِی‌شوند؛ گوش به آنچه مى‌شنود، چشم به آنچه مى‌بيند و دل به آنچه شِیفته‌اش مِی‌شود.

برخِی از فقها به اِین رواِیت استدلال کرده‌اند.١

سند رواِیت، مرفوع و ضعِیف است و بر حرمت دلالتِی ندارد بلکه بر مرجوحِیّت گوش کردن غناء دلالت دارد.

گروه چهارم: رواِیات ناهِی خرِید و فروش کنِیز آوازخوان

دلِیل تمرکز اِین رواِیات بر کنِیز آوازخوان و بِیان نکردن «غلام آوازخوان»، غلبه خرِید و فروش آن‌ها در زمان صدور رواِیات است.

رواِیت اول: «عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّه ٧: سَأَلَهُ رَجُلٌ عَنْ بَيْعِ الْجَوَارِي مُغَنِّيَاتِ. فَقَالَ: «شِرَاؤُهُنَّ وَ بَيْعُهُنَّ حَرَامٌ وَ تَعْلِيمُهُنَّ کفْرٌ وَ اسْتِمَاعُهُنَّ نِفَاقٌ».٢

مردى از امام صادق ٧ درباره حکم خرِید و فروش كنيزان آوازخوان پرسِید. اما ٧ فرمود: خريد و فروش آن‌ها حرام، آموزش آن‌ها كفر و گوش کردن به آوازشان نفاق‌آور است.

برخِی از فقها به اِین رواِیت استدلال کرده‌اند.٣

سند رواِیت، صحِیح است و پاسخ اما ٧ به راوِی که درباره خرِید و فروش کنِیز آوازخوان ‌پرسِید، به‌صراحت بر تحرِیم خرِید، فروش و آموزش کنِیزان با اِین صفت دلالت دارد.

در فقره آخر، گوش کردن به صداِی کنِیز آوازخوان، نفاق دانسته شده که اِین تعبِیر بر حرمت دلالتِی ندارد؛ زِیرا اِین تعبِیر در رواِیات براِی بِیان کراهت نِیز به کار رفته است.

١ . أنوار الفقاهة (کتاب التجارة)، صص٢٥٤ ـ ٢٥٥.

٢ . وسائل الشيعة، ج١٧، ص١٢٤، ح٧.

٣ . تذکرة الفقهاء، ج١٢، ص١٤٠؛ الحدائق، ج١٨، صص١٠٦ ـ ١٠٧؛ المکاسب المحرّمة، ج١، ص٣١٥؛ تفصِیل الشرِیعة، ص١٧٢؛ أنوار الفقاهة (کتاب التجارة)، ص٢٥٤.