کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٤٢ - دیدگاه دوم حرمت تعدّی

دِیدگاه صحِیح، همِین است اما ضرورتِی در اِین منصوص بودن مناسبت‌ها نِیست. همِین که مؤمنان، مجلسِی براِی شادِی و خوشحالِی برپا کردند، تا به گناهان دِیگر آمِیخته و آلوده نشود، مِی‌توانند غناء بخوانند. دلِیل اِین دِیدگاه، رواِیت علِی‌ بن جعفر از امام کاظ ٧ است١ که بر اساس اِین رواِیت، غناِی در عِید فطر، عِید قربان، مراسم فرح و ... اگر با ساِیر محرّمات همراه نباشد، استثنا شده و اختصاص به زن آوازخوان ندارد بلکه شامل مرد آوازخوان نِیز مِی‌شود.

دِیدگاه دوم: حرمت تعدِّی٢

شِیخ نجفِی رحمه الله به لزوم انحصار حکم جواز در عروسِی معتقد است و فقط غناِی زن آوازخوان را حلال دانسته که قابل سراِیت به غناِی مرد آوازخوان نِیست.٣

امام خمِینِی قدّس سرّه نِیز مِی‌گوِید: جواز غناء، فقط اختصاص به زن آوازخوان و مجلس عروسِی زنانه دارد؛ پس شامل مرد آوازخوان و ساِیر مجالس شادِی نمِی‌شود و بنا بر احتِیاط باِید به غناِی زن آوازخوان در روانه کردن عروس اکتفا شود.٤

دِیدگاه حرمت تعدِّی، صحِیح نِیست؛ زِیرا از مجموع رواِیات به دست مِی‌آِید که اگر مؤمنان براِی شادِی در مناسبتِی مذهبِی و الهِی، گرد آمده باشند و با حفظ حدود و همراه نبودن با گناهان، غناِیِی خوانده شود، اشکال ندارد؛ زِیرا مهم، زمِینه‌ساز نبودن غناء براِی ساِیر گناهان است. مجالس فسق و فجور، کارکرد متفاوتِی براِی غناء فراهم مِی‌کند؛ زِیرا در اِین مجالس، ارتکاب گناه، ِیک‌باره نِیست بلکه غناء، نقش مهمِی در تمهِید و زمِینه‌سازِی

١ . وسائل الشِیعة، ج١٧، ص١٢٢.

٢ . جواهر الکلام، ج٢٢، ص٥٠؛ مهذّب الأحکام، ج١٦، ص١١٧؛ المکاسب المحرّمة، ج١، صص٣٥١ ـ ٣٥٢.

٣ . جواهر الکلام، ج٢٢، ص٥٠.

٤ . المکاسب المحرّمة، ج١، صص٣٥١ ـ ٣٥٢.