رواِیت نهم: «أَبو أَيُّوب الْخَرَّازِ قَالَ: نَزَلْنَا بِالْمَدِينَةِ فَأَتَيْنَا أَبَا عَبْدِ اللَّه ٧ فَقَالَ لَنَا: أَيْنَ نَزَلْتُمْ؟ فَقُلْنَا عَلَى فُلَانٍ صَاحِبِ الْقِيَانِ فَقَالَ: کونُوا کرَاماً فَوَ اللَّهِ مَا عَلِمْنَا مَا أَرَادَ بِهِ وَ ظَنَنَّا أَنَّهُ يَقُولُ تَفَضَّلُوا عَلَيْهِ فَعُدْنَا إِلَيْهِ فَقُلْنَا لَا نَدْرِي مَا أَرَدْتَ بِقَوْلِك کونُوا کرَاماً فَقَالَ: أَ مَا سَمِعْتُمُ اللَّهَ؟ج؟ يَقُول: (... وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کراماً) ١».٢

ابوايوب خزّاز مى‌گويد: زمانِی در مدينه اقامت كرديم و در نزد امام صادق ٧ رفتيم. اما ٧ پرسيد: كجا منزل دارِید؟ گفتيم: نزد فلانى؛ صاحب كنيزان آوازخوان. اما ٧ فرمود: بزرگوار باشيد. ابوايّوب مى‌گويد: به خدا سوگند! ما از اين سخن، متوجه مقصود اما ٧ نشديم و گمان كرديم كه مى‌فرمايد: «به وى نيكى كنيد»؛ ازاين‌رو بار ديگر به سوى اما ٧ بازگشتيم و به حضرت گفتيم: ما از اين‌كه فرمودِی: «بزرگوار باشيد»، متوجه منظورتان نشديم. اما ٧ فرمود: آيا سخن خداوند را نشنيده‌ايد كه در قرآن ‌فرمود: هرگاه با بيهوده روبه‌رو مى‌شوند، بزرگوارانه مى‌گذرند.

سند اِین رواِیت صحِیح است و برخِی از فقها به آن استدلال کرده‌اند.٣

اما ٧ در پاسخ به اصحابِی که مهمان شخصِی شده بودند که کنِیزان آوازخوان داشت، آن‌ها را به دورِی از لغو، توصِیه نمود. به‌دلِیل همِین عبارت، دلالت رواِیت بر حرمت گوش کردن، مخدوش مِی‌شود؛ زِیرا حضر ٧ از ورود به خانه آن شخص، نهِی نکرد، بلکه آن‌ها را به حفظ شأن خود و رفتار کرِیمانه در برابر لغوِ موجود در خانه آن شخص، سفارش نمود؛ بنابراِین حضر ٧ در مقام نهِی از اعتناِی به کنِیزهاِی آوازخوان است.

رواِیت دهم: «أَبو الْحَسَن ٧ قَالَ: مَنْ نَزَّهَ نَفْسَهُ عَنِ الْغِنَاءِ فَإِنَّ فِي الْجَنَّةِ شَجَرَةً يَأْمُرُ

١ . سوره فرقان، آِیه ٧٢.

٢ . وسائل الشِیعة، ج١٧، صص٣١٦.

٣ . تفصِیل الشرِیعة (المکاسب المحرّمة)، ص١٧٢.