کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٦٢ - دلایل حرمت فیالجمله

در حدود مفهومِی آن، حکم حرمت را حجّت دانست. همان‌گونه که قبلاً بِیان شد، غناء به صوتِی گفته مِی‌شود که داراِی وِیژگِی طرب و ترجِیع باشد و در طرب نِیز باِید خفّت و سبکِی به وجود آمده از کشش و ترجِیع صوت، در وجود شخص پدِید آِید تا اِین حرمت مطلق، مترتّب شود. از آن‌جا‌که معناِی مطرب و مراتب آن متفاوت است؛ پس هر موردِی ‌که به‌ِیقِین از مصادِیق غناء مطرب باشد، مطلقاً حرام است و هر موردِی‌ که ِیقِین به غناِی مطرب بودن آن وجود ندارد، حرام نِیست.

دلِیل دوم: اجماع١

اِین دلِیل، معِیوب است؛ زِیرا تحقِیق در اقوال فقها، خلاف آن را ثابت مِی‌کند.

دِیدگاه دوم: حرمت فِی‌الجمله غناء٢

مشهور فقها اِین دِیدگاه را پذِیرفته‌اند که بر اساس آن، مصادِیقِی از غناء حلال و مصادِیقِی حرام است.

دلاِیل حرمت فِی‌الجمله

دلِیل اول: آِیات

آِیه اول: (... فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْأَوْثانِ وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ).٣

برخِی از فقها در اثبات حرمت غناء به اِین آِیه استدلال کرده‌اند.٤

١ . همان، ص١٥٥.

٢ . قواعد الأحکام، ج٢، ص٨؛ تذکرة الفقهاء، ج١٢، ص١٤٠ ـ ١٤١؛ کتاب المکاسب، ج١، ص١٤١.

٣ . سوره حج، آِیه٣٠.

٤ . الخلاف، ج٦، ص٣٠٦؛ مصباح الفقاهة، ج١، ص٣٠٥.