کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٥٢ - دلایل حرمت غیری غناء

امامِی و ثقه است و سند رواِیت، بدون اشکال است.

اما ٧ در پاسخ به راوِی درباره حکم مزد زنان آوازخوان در مجالس، حرمت چنِین غناِیِی را مشروط به اختلاط با مردان دانست؛ ِیعنِی امام مِی‌توانست به‌راحتِی حکم به حرمت غناء و درآمد آن کند اما حرمت را به پدِید آمدن معصِیتِی مستقلّ، مشروط نمود. از دِیدگاه اما ٧ جاِیِی که زن آوازخوان صرفاً در مجلس عروسِی و براِی زنان مِی‌خواند، گناهِی پدِید نِیامده و حلال است ولِی در فرض اختلاط با مردان، غناء، زمِینه براِی پِیداِیش ساِیر گناهان مِی‌شود و حرام است.

در اِین رواِیت، اما ٧ دو حکم ِیقِینِی را بِیان نمود:

حکم اول: اگر مرد وارد مجلس زنان شود، غناء زن، حرام است.

حکم دوم: غناِی در مجلس عروسِی حلال است.

ابهاماتِی نِیز در اِین رواِیت وجود دارد؛ مثلاً اگر مردِی به مجلس غناِی اِین زن وارد نشود ولِی صداِیش را از بِیرون مجلس بشنود، آِیا گوش دادن صداِی اِین زن، مصداق غناِی حرام است؟ از اِین رواِیت نمِی‌توان حرمتِی براِی اِین مورد به دست آورد؛ زِیرا رواِیت، حرمت صداِی زن را مشروط به حضور در مجلس زنان و اختلاط با آنان کرده، درحالِی‌که اِین مرد در مجلس زنان وارد نشده بلکه فقط صداِی زن را شنِیده است؛ پس بر اساس اِین رواِیت، نمِی‌توان صداِی زن را براِی چنِین مردِی حرام دانست.

فقهاِیِی که به حرمت ذاتِی غناء معتقدند، بنا بر مبناِی خودشان اِین مورد را نِیز مصداق غناء دانسته و حکم به حرمت آن کرده‌اند اما اگر غناء را به‌شرط انضمام به عناوِین مشخصِی از محرّمات، حرام بدانِیم (حرمت غِیرِی و عرضِی غناء)، صرف شنِیدن صداِی ِیک زن آوازخوان، واجد ملاک حرمت نِیست.

اگر زنِی بخواند و مردان، صداِی او را گوش کنند و فرض بر اِین باشد که هِیچ ضمِیمه حرامِی با خواندن اِین زن نِیست، آِیا اِین تک‌خوانِی، مصداق غناء است؟ اگر حرمت