کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٨١ - دلیل اول

غناء ِیا شک در صدق غناء بر آن باشد.

دِیدگاه سوم: خروج تخصّصِی از موضوع غناء ١

صوت لهوِی‌ که مناسب با مجالس اهل فسق و فجور باشد، در مراثِی وجود ندارد.٢

دِیدگاه صحِیح همِین است؛ زِیرا ملاک اطراب در اِین مجالس، صدق نمِی‌کند. اطراب، شدّت سرورِی بود که مناسب با مجالس اهل فسق است؛ پس موضوعاً مراثِی از غناء خارج است.

محقّق خوِیِی رحمه الله مِی‌گوِید: مراثِی موضوعاً از غناء خارج است؛ بنابراِین وجهِی ندارد که مراثِی را در زمره مستثنِیات حرمت غناء بدانِیم.٣

مستثناِی پنجم: سرود

برخِی از فقها به جواز سرود معتقد هستند.٤ علّامه حلِّی رحمه الله مِی‌گوِید: سرود اعراب و ساِیر سرودها تا زمانِی که به حد غناء نرسد، اشکالِی ندارد.٥

براِی اثبات جواز سرود، دو دلِیل بِیان شده است:

دلِیل اول

سرود از الحان اهل فسق نِیست.٦ برخِی از فقها معتقدند که سرود، غالباً از الحان اهل فسق

١ . مصباح الفقاهة، ج١، صص٣١٣ ـ ٣١٤؛ أنوار الفقاهة (کتاب التجارة)، ص٢٦٨.

٢ . أنوار الفقاهة (کتاب التجارة)، ص٢٦٨.

٣ . مصباح الفقاهة، ج١، ص٣١٣.

٤ . تحرِیر الأحکام، ج٥، ص٢٥١؛ أنوار الفقاهة (کتاب التجارة)، ص٢٦٥.

٥ . تحرِیر الأحکام، ج٥، ص٢٥١.

٦ . أنوار الفقاهة (کتاب التجارة)، ص٢٦٥.