کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٨٨ - ادله جواز

قدرمتِیقّن از غناء احراز نمِی‌شود، شبهه مصداقِیه وجود دارد و هنگام شک، به اصل اباحه مراجعه مِی‌شود.

اشکال سوم: وجهِی براِی نگرانِی از تخصِیص اکثر وجود ندارد؛ زِیرا مراد رواِیت از مجلس شادِی، مجالس مؤمنان است که از مجالس اهل فسق و فجور جدا و مباِین با آن است. اِین‌گونه مجالس اگر از گناهان دِیگر خالِی باشد و با خواندن سخنان باطل، اختلاط زنان و مردان و ... همراه نباشد، مشمول رواِیت شده و صوت مرجّع در آن حلال است.

تعبِیر امام در رواِیت که فرمود: «ما لم ِیزمر به» شاهد بر اِین است که اِین مجلس با مجالس فسق و فجور متفاوت است؛ زِیرا در آن مجالس، ابزار و آلات موسِیقِی استفاده مِی‌شود که سبب پِیداِیش غناِی حرام است.

درباره احتِیاط باِید گفت: اگر مجلس، با گناهانِی همراه باشد، غناء پدِید آمده و باِید اجتناب شود، وگرنه دلِیلِی براِی لزوم احتِیاط نِیست؛ زِیرا اِین‌گونه توصِیه به احتِیاط و سخت‌گِیرِی‌ سبب دل‌زدگِی مردم به‌وِیژه جوانان از دِین مِی‌شود. اِین نغمه‌ها براِی جوانان مطلوب است و اگر بتوان از ادلّه، گونه حلالِی براِی آن ِیافت، نباِید درباره آن سخت‌گِیرِی نمود.

ادله جواز

رواِیت اول: «عَلِي بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ أَخِيهِ قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنِ الْغِنَاءِ هَلْ‌ يَصْلُحُ‌ فِي‌ الْفِطْرِ وَ الْأَضْحَى وَ الْفَرَح؟ قَالَ: لَا بَأْسَ بِهِ مَا لَمْ يُعْصَ بِه»‌.١

علِی بن جعفر مِی‌گوِید: از برادرم موسِی بن جعف ٧ پرسِیدم: آِیا غناء در روز عِید فطر، عيد قربان و شادى، جايز است؟ فرمود: اگر همراه آن معصِیت نشود، اشكالى ندارد.

سند رواِیت به‌دلِیل وجود عبدالله بن حسن بن علِی بن جعفر که مهمل است و امکان ارزِیابِی او وجود ندارد، ضعِیف است.

١ . قرب الإسناد: ص٢٩٤؛ وساِیل الشِیعة ج١٧، ص١٢٢.