کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٦٨ - دلایل حرمت فیالجمله

پاسخ اشکالات

وقتِی رواِیات، آِیه را بر غناء تطبِیق کرد، جاِیِی براِی تردِید نِیست؛ پس استفاده فِی‌الجمله حرمت غناء، بدون اشکال است. به عبارت دِیگر، بعد از تطبِیق آِیه بر غناء به‌عنوان ِیکِی از مصادِیق آن، وجهِی براِی اشکال نِیست؛ مگر اِین‌که به سند ِیا دلالت رواِیات، اشکال شود.

دلِیل دوم: رواِیات

براِی حرمت فِی‌الجمله غناء به رواِیاتِی از معصومان؟عهم؟ استدلال شده که اِین رواِیات در دو گروه، بررسِی مِی‌شوند. گروه نخست، رواِیاتِی است که برخِی از آِیات قرآن کرِیم را به غناء تفسِیر کرده‌ و گروه دوم، رواِیاتِی است که بدون استناد به آِیات، غناء را حرام دانسته‌ است.

گروه اول: رواِیات مربوط به تفسِیر آِیات

چهار آِیه از قرآن کرِیم در مقام بِیان عنوانِی از اعمال ناشاِیست است که معصومان؟عهم؟ ِیکِی از مصادِیق آن عنوان را غناء دانسته‌اند. اِین چهار آِیه شامل عناوِین «قول زور»، «لهوالحدِیث»، «شهادت زور» و «اعراض از لغو» مِی‌شود.

رواِیات مفسّر قول زور

رواِیت اول: «زَيْد الشَّحَّام قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّه ٧ عَنْ قَوْلِهِ؟عز؟: (... وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ) قَالَ: قَوْلُ‌ الزُّورِ الْغِنَاءُ».١

زِید مِی‌گوِید: از امام صادق ٧ درباره آِیه (... وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ) پرسِیدم و حضر ٧ فرمود: «قول زور، غناء است».

سند اِین رواِیت صحِیح و قابل اعتماد است. اما ٧ در مقام تفسِیر آِیه، غناء را مصداقِی از «قول زور» معرفِی نمود؛ پس مِی‌توان بر اساس همِین بِیان، غناء را مصداقِی

١ . وسائل الشيعة، ج١٧ ص٣٠٣ ـ ٣٠٤، ح٢.