کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٣٠ - تعریف پنجم غناء

غناء نامِیده شود، هرچند که مطرب نباشد، حرام است. ظاهرا دِیدگاه صحِیح، همِین است.١

چون مراتب طرب، مختلف است، هر موردِی ‌که مطرب بودن آن ِیقِینِی باشد، حرام است و هر موردِی‌ که مطرب بودن آن ِیقِینِی نباشد، حرام نِیست و در هر صورت مِی‌توان احتِیاط کرد.

تعرِیف چهارم غناء

آنچه در عرف، غناء نامِیده شود، غناء است.٢

شِیخ نجفِی رحمه الله مِی‌گوِید: مراد از غناء، کِیفِیت خاصِی است که در عرف، قابل تشخِیص است و شناخت آن به عرف موکول شده است؛ منظور، فهم عرف مردم است‌.٣

چون مراتب طرب حتِی نزد عرف نِیز مختلف است، هر موردِی‌ که مطرب بودن آن نزد عرف، ِیقِینِی باشد، حرام است و هر موردِی که مطرب بودن آن نزد عرف ِیقِینِی نباشد، حرام نِیست.

تعرِیف پنجم غناء

آنچه در نزد عرف، غناء نامِیده شود؛ هرچند که مطرب نباشد.٤

اگر مقصود از عرف، عرف زمان خطاب باشد، معناِی غناء از کتاب‌هاِی لغت قدِیمِی دانسته مِی‌شود که در اِین کتاب‌ها قِید «طرب» در معناِی غناء آورده شده اما اگر مقصود از عرف، عرف اِین زمان باشد، دلِیلِی بر قِید مطرب نبودن ندارِیم؛ چراکه از موارد ِیقِینِی

١ . مسالك الأفهام، ج٣، ص١٢٦.

٢ . التنقِیح الرائع، ج٢، ص١١(الأولِی)؛ جواهر الکلام، ج٢٢، ص٤٦.

٣ . جواهر الکلام، ج٢٢، ص٤٦.

٤ . الحدائق، ج١٨، ص١٠١.