کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٨٠ - ادله دیدگاه دوم

دِیدگاه دوم: حرام ١

شِیخ انصارِی رحمه الله مِی‌گوِید: از آنچه درباره غناء بِیان کردِیم روشن مِی‌شود که تفاوتِی مِیان استعمال کِیفِیت لهوِی و خفّت‌آور صوت در سخن حق ِیا باطل نِیست؛ بنابراِین مراثِی با صوتِی که ترجِیع لهوِی دارد، بدون تردِید حرام و عِقاب آن چند برابر است؛ زِیرا غناِی در اِین مورد، معصِیت در مقام طاعت و براِی کوچک دانستن کسِی است که مرثِیه براِی او خوانده مِی‌شود.٢

اِین سخن پذِیرفته نِیست؛ زِیرا صوت لهوِی مطرب، در مراثِی صدق نمِی‌کند ِیا صدقش مشکوک است. اگر صدق ِیقِینِی داشته باشد، حرام است‌ ولِی صدق غناِی در مراثِی، خلاف عرف معمول است.

ادله دِیدگاه دوم

معتقدان اِین دِیدگاه، براِی اثبات ادّعاِی خود استدلال مِی‌کنند که ادلّه منع از غناء، مطلق است و شامل مراثِی نِیز مِی‌شود.٣ همچنِین بر استثناِی موردِی مانند مراثِی و ... از اطلاق اخبار نهِی‌کننده، دلِیلِی وجود ندارد.٤

برخِی در مقام اشکال به شِیخ انصارِی رحمه الله، منکر وجود اطلاق در ادلّه غناء شده‌اند.٥

استثناِی مراثِی در رواِیات، وارد نشده؛ زِیرا ممکن است به‌دلِیل خروج موضوعِی از

١ . الحدائق، ج١٨، ص١١٧؛ شرح القواعد (کاشف الغطاء)، ص٣٤؛ رِیاض المسائل، ج٨، ص١٥٧؛ کتاب المکاسب، ج١، ص١٤٧؛ غاِیة الآمال، ج١، ص١٠٦؛ المکاسب المحرّمة، ج١، ص٣٤١؛ منهاج الصالحِین، ج٢، ص٧.

٢ . کتاب المکاسب، ج١، ص١٤٧.

٣ . رِیاض المسائل، ج٨، ص١٥٧.

٤ . الحدائق، ج١٨، ص١١٧.

٥ . مجمع الفائدة، ج٨، ص٦١.