کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٤٥ - اشکالات دیدگاه حرمت عرضی

حرمت به اعتبار انضمام به برخِی از محرّمات خارجِی؛ به‌وِیژه اخبار گوش کردن غناء و خرِیدوفروش کنِیز آوازخوان.١

اگر گفته شود که رواِیات مقِیّد در اِین‌جا، حکم رواِیات مطلق را تقِیِید مِی‌زند، در پاسخ مِی‌گوِیِیم: اگر مطلق و مقِیّد، هر دو مثبِت حکم بود، اثبات حکم در مقِیّد، مانع از ثبوت حکم براِی مصادِیق مطلق نمِی‌شود؛ ِیعنِی اثبات شِیء، نفِی ماعدا نمِی‌کند. به عبارت دِیگر، نمِی‌توان با اثبات حرمت غناء در صورت انضمام به ساِیر عناوِین محرّم در ِیک رواِیت، حرمت غناء را از ساِیر مصادِیق مطلق نفِی کرد. مثلاً اگر اما ٧ غناء را هم در فرض همراهِی با گناهان دِیگر و هم در فرض همراه نبودن، موضوع حرمت قرار داد، حرمت مطلق غناء ثابت مِی‌شود و در فرض انضمام غناء به ملاهِی، اختلاط با زنان ِیا تروِیج ظلم، اِین حرمت تشدِید مِی‌شود.

اشکال دوم: در مقام اختلاف اخبار، باِید آن‌ را بر کتاب خدا و مذهب عامّه عرضه کرد؛ درنتِیجه به اخبارِی که موافق با کتاب و مخالف با مذهب عامّه باشد عمل مِی‌شود. در قرآن کرِیم آِیاتِی مانند (... عَنِ اللَّغوِ مُعرِضُون)٢ بِیان شده که انسان را از ارتکاب به امور لهو و لغو، نهِی مِی‌کند؛ به‌ِیقِین غناء از امور لهو و لغو است. از سوِیِی عامّه معتقدند که غناء، فِی‌نفسه حرام نِیست بلکه اگر با محرّمات دِیگرِی همراه باشد، حرام مِی‌شود؛ بنابراِین به مقتضاِی دو مرجّح موافقت کتاب و مخالفت عامّه، باِید گفت که غناء، بما هو غناء، حرام است.٣

اشکال سوم: شِیخ انصارِی رحمه الله مِی‌گوِید: پوشِیده نماند که بنا بر اخبار، فتاواِی فقها و

١ . الحدائق، ج١٨، ص١١١.

٢ . سوره مؤمنون، آِیه ٣.

٣ . ر.ک: الحدائق، ج١٨، ص١١٢.