کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٥٠ - ادلّه دیدگاه سوم

النَّبِيُّ صلِی الله علِیه و آله و سلّم لِأَنْجَشَةَ: «رُوَيْدَك، رِفْقاً بِالْقَوَارِيرِ».١

ابن‌رواحه به دستور رسول خدا صلِی الله علِیه و آله و سلّم با صداِی خود، شترها را به حرکت درمِی‌آورد و سپس ساربانِی دِیگر که مراقب شترهاِی حامل زنان کاروان بود، به تبعِیّت از ابن‌رواحه براِی شترهاِی حامل زنان مِی‌خواند. رسول خدا صلِی الله علِیه و آله و سلّم اِین رفتار او را تقرِیر کرد و سفارش نمود که آهسته حرکت کند و با زنان مدارا نماِید.

سند اِین رواِیت، مرفوع و ضعِیف است و بر جواز حداء غناِیِی دلالت ندارد.

برخِی از فقها به اِین رواِیت استدلال کرده‌اند.٢

دلِیل دوم: اصل اباحه٣

اصل اباحه مِی‌گوِید: اگر حداء از مصادِیق غناء نباشد، جاِیز است؛ مگر دلِیل شرعِی بر حرمت آن اقامه شود.

دلِیل سوم: سِیره٤

برخِی از فقها معتقدند که سِیره مستمر مسلمانان بر اِین بوده که براِی راندن شتران از حداء استفاده مِی‌کردند و کسِی از آن نهِی نکرده است.٥

اِین سِیره، دلِیل بر جواز حداء‌ است‌ امّا جواز حداء به‌صورت غناء را ثابت نمِی‌کند.

١ . المغني، ج١٢، ص٤٣.

٢ . مفتاح الکرامة، ج١٢، ص١٧٧؛ التعلِیقة علِی المکاسب، ج١، صص١٦٥ ـ ١٦٦؛ أنوار الفقاهة (کتاب التجارة)، ص٢٦٧.

٣ . مفتاح الکرامة، ج١٢، ص١٧٧.

٤ . التعلِیقة علِی المکاسب، ج١، ص١٦٥.

٥ . همان.