کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٤٩ - دلایل حرمت غیری غناء

همراه شده باشد، حرام مِی‌شود. اِین رواِیت بر مطلوب مرحوم سبزوارِی دلالت دارد و چون سندش صحِیح است‌، خدشه‌اِی در استدلال به آن نِیست.

جمع مِیان رواِیات

جمع مِیان اِین رواِیت و رواِیاتِی که مطلق غناء را حرام دانست، همِین نگاه تشکِیکِی و مرتبه‌اِی به غناء است؛ ِیعنِی برخِی از مراتب غناء که در آن صرفاً صوت نِیکو و صداِی خوش آوازخوان است و مِیزان معقولِی از نشاط و سرور در انسان به وجود مِی‌آورد، جاِیز است ولِی در مرتبه‌اِی که انسان در اثر بِی‌خودِی، مرتکب افعال حرام و ناشاِیست مِی‌شود ِیا زمِینه براِی ساِیر گناهان پدِید مِی‌آِید، حرام است. بنابراِین رواِیاتِی که مدلولش تحرِیم مطلق غناء است و اِین رواِیات که غناء را در کنار عناوِین دِیگر تحرِیم مِی‌کند، ناظر به مراتب مختلف در غناء است.

شِیخ انصارِی رحمه الله در کتاب مکاسب محرّمه اِین رواِیت را نقل کرده و از آن، حرمت غِیرِی را استظهار مِی‌کند. وِی مِی‌گوِید: ظاهراً مراد حضر ٧ از «مَا لَمْ يُزمَرْ بِهِ‌» اِین است که هنگام غناء با مزمار بازِی نشود ِیا غناء، با مزمار و ساِیر آلات موسِیقِی، پدِید نِیابد.١

توجِیهات فقها در جمع رواِیات

برخِی از فقها بر استدلال به رواِیت اخِیر در اثبات حرمت غِیرِی غناء، اشکال کرده‌اند و توجِیهاتِی را براِی پاسخ به آن بِیان نموده‌اند:

توجِیه اول: رواِیت مقِیّد را تقِیه‌اِی بدانِیم؛ اِین رواِیت، موافق با دِیدگاه اهل سنت است؛ پس مِی‌توان احتمال داد که اما ٧ براِی تقِیّه حکم را اِین‌گونه بِیان نموده است.

توجِیه دوم: موضوع پرسش در اِین رواِیت، حکم گوش کردن به غناء در روزهاِی عِید و مجالس شادِی است؛ بنابراِین مورد پرسش را مِی‌توان حمل بر مجلس عروسِی کرد؛

١ . کتاب المکاسب، ج١، ص١٥١.