سند رواِیت، ضعِیف است؛ زِیرا برخِی از راوِیان آن مهمل هستند و امکان ارزِیابِی آن‌ها وجود ندارد. بر حرمت مطلق غناء نِیز دلالت ندارد؛ زِیرا در کنار امر به اجتناب از غناء، به اجتناب از «قول زور» نِیز امر مِی‌کند و احتمال دارد اِین تقارن براِی اِین باشد که مراد از غناِی در رواِیت، غناِی مشتمل بر محتواِی باطل است.

رواِیت سِیزدهم: «قَالَ رَسُولُ اللَّهِ؟صل؟: إقْرَءُوا الْقُرْآنَ بِأَلْحَانِ الْعَرَبِ‌ وَ أَصْوَاتِهَا وَ إِيَّاکمْ وَ لُحُونَ أَهْلِ الْفِسْقِ وَ أَهْلِ الْکبَائِرِ فَإِنَّهُ سَيَجِي‌ءُ مِنْ بَعْدِي أَقْوَامٌ يُرَجِّعُونَ‌ الْقُرْآنَ تَرْجِيعَ الْغِنَاءِ وَ النَّوْحِ وَ الرَّهْبَانِيَّةِ لَا يَجُوزُ تَرَاقِيَهُم، قُلُوبُهُمْ مَقْلُوبَةٌ وَ قُلُوبُ مَنْ يُعْجِبُهُ شَأْنُهُمْ».٢

رسول خدا صلِی الله علِیه و آله و سلّم فرمود: قرآن را با لحن‌ و آوازهاِی عرب بخوانيد و از لحن‌هاِی فاسقان و اهل گناه کبِیره دورى كنيد؛ زيرا پس‌از من، مردمانى مِی‌آيند كه همانند ترجِیع غناء، نوحه‌خوانى و خواندن کشِیشان، در قرآن ترجِیع مِی‌کنند که اِین قرآن خواندن از حنجره آنان تجاوز نمِی‌کند (و به سوِی آسمان بالا نمِی‌ورد). دل‌هاِی آنان وارونه شده، و دل‌هاِی کسانِی‌که شأن آنان و عملشان را شگفت‌آور مِی‌دانند نِیز وارونه است.

رواِیت، ظاهراً مسند و صحِیح است و برخِی از فقها به آن استدلال کرده‌اند.٣

رسول خدا صلِی الله علِیه و آله و سلّم از خواندن قرآن به شِیوه‌هاِی غناگونه نهِی مِی‌کند؛ خواه به شِیوه خواندن انجِیل توسط راهبان مسِیحِی و صوفِیان باشد ِیا مانند سوگوارِی زنان، حزن‌آلود باشد ِیا مانند آواهاِی اهل فسق و فجور خوانده شود.

تعبِیر پِیامبر صلِی الله علِیه و آله و سلّم به «لَا يَجُوزُ تَرَاقِيَهُم» ِیعنِی اِین گونه از خواندن، اجازه تدبّر در قرآن را

١ . الحدائق، ج١٨، صص١٠٥ ـ ١٠٦؛ أنوار الفقاهة (کتاب التجارة)، صص ٢٤٩ ـ ٢٥٠.

٢ . وسائل الشيعة، ج٦، ص٢١٠ـ ٢١١، ح١.

٣ . الحدائق، ج١٨، صص١٠٥ ـ ١٠٦.