کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٧١ - ادلّه جواز

دِیدگاه اول: استثناِی مراثِی از حرمت غناء

برخِی از فقها مراثِی امام حسِی ٧ را از حرمت غناء استثنا کرده‌اند١ و محقّق نراقِی رحمه الله مراثِی ساِیر معصومان علِیهم السلام را به مرثِیه امام حسِی ٧ ملحق کرده است.٢

ادلّه جواز

دلِیل اوّل: رواِیت

«أَبو هَارُون الْمَکفُوفِ قَالَ: قَالَ لِي أَبُو عَبْدِ اللَّه ٧: يَا أَبَاهَارُونَ أَنْشِدْنِي فِي الْحُسَيْن ٧ فَأَنْشَدْتُهُ فَقَالَ: أَنْشِدْنِي کمَا تُنْشِدُونَ يَعْنِي بِالرّقَّة».٣

ابوهارون مكفوف مِی‌گوِید: امام صادق ٧ به من فرمود: اى ابوهارون! شعرى درباره امام حسين ٧ بخوان. من نيز شعرى خواندم. اما ٧ فرمود: همان‌گونه كه پيش خود شعر و مرثيه مى‌خوانيد، برايم بخوان؛ يعنى با رقّت و لطافت.

برخِی از فقها به اِین رواِیت استدلال کرده‌اند؛٤ زِیرا در اِین رواِیت، اما ٧ از ابوهارون مکفوف مِی‌خواهد تا براِی او با رقّت و حزن، مرثِیه اما ٧ حسِین را بخواند.

اِین استدلال پذِیرفته نِیست؛ زِیرا رواِیت با غناء ارتباطِی ندارد؛ در غناء، سرور دخالت دارد و اِین مورد، تخصّصاً از مصادِیق آن خارج است. از سوِیِی سند اِین رواِیت به‌دلِیل وجود «ابوهارون مکفوف» که مهمل است و امکان ارزِیابِی او وجود ندارد، ضعِیف است‌.

مرحوم مامقانِی در مقام اشکال بر استدلال به اِین رواِیت مِی‌گوِید: اِین رواِیت بر جواز

١ . مجمع الفائدة، ج٨، صص٦١ ـ ٦٣؛ ظاهر کفاِیة الأحکام، ج١، صص٧٥٠ ـ ٧٥١؛ ظاهر المواهب، ص٥٤٨.

٢ . مستند الشِیعة، ج١٤، ص١٤٤.

٣ . وسائل الشيعة، ج١٤، ص٥٩٤ ـ ٥٩٥.

٤ . مستند الشِیعة، ج١٤، ص١٤٤.