کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٠٣ - دلایل حرمت فیالجمله

برخِی از فقها به اِین رواِیت استدلال کرده‌اند.١

سند رواِیت با مهمل بودن «احمد بن محمد بن ابراهيم ارمنِی» ضعِیف است. بر حرمت غناء نِیز دلالت ندارد؛ چون بحث در شنِیدن نطق و سخن کسِی است و با حرمت مطلق غناء، ارتباط صرِیحِی ندارد.

رواِیت چهارم: «سَأَلْتُهُ عَنِ الرَّجُلِ يَتَعَمَّدُ الْغِنَاءَ يُجْلَسُ‌ إِلَيْهِ.‌ قَالَ: لَا».٢

على بن جعفر از برادرش امام موسى بن جعفر؟عهما؟ پرسِید: آيا جايز است انسان، غناء را قصد كند و پاى آن بنشيند؟ اما ٧ فرمود: نه.

برخِی از فقها به اِین رواِیت استدلال کرده‌اند.٣

اِین رواِیت، بهترِین رواِیتِی است که در اِین باب دارِیم. سند آن صحِیح است و دلالتش نِیز اشکالِی ندارد؛ زِیرا صراحت در موضوع دارد و حرمت را بر چِیزِی که با آن همراه باشد، معلّق نکرده است.

رواِیت پنجم: «الْحَسَن قَالَ: کنْتُ أُطِيلُ الْقُعُودَ فِي الْمَخْرَجِ لِأَسْمَعَ غِنَاءَ بَعْضِ الْجِيرَانِ قَالَ: فَدَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّه ٧ فَقَالَ لِي: يَا حَسَنُ:‌ (... إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ کلُّ أُولئِك کانَ عَنْهُ مَسْؤُلاً)،٤ السَّمْعُ وَ مَا وَعَى وَ الْبَصَرُ وَ مَا رَأَى وَ الْفُؤَادُ وَ مَا عُقِدَ عَلَيْهِ».٥

حسن از ياران امام صادق ٧ مى‌گويد: من نشستن در توالت را طول مى‌دادم تا صداى غناى برخى از همسايه‌هاِیم را بشنوم. روزِی نزد امام صادق ٧ رفتم، اما ٧ به

٥ . الحدائق، ج١٨، صص١٠٦ ـ ١٠٧؛ مصباح الفقاهة، ج١، ص٣٠٧؛ تفصِیل الشرِیعة، ص١٧٢.

٢ . مسائل علِی بن جعفر: ص١٤٨؛ وسائل الشيعة، ج١٧، ص٣١٢، ح٣٢.

٣ . المکاسب المحرّمة، ج١، ص٣٢٢؛ أنوار الفقاهة (کتاب التجارة)، صص٢٥٤ ـ ٢٥٥؛ المواهب، صص٥٢٦ ـ ٥٢٧.

٤ . سوره اسراء، آِیه ٣٦.

٥ . تفسِیر العِیّاشي، ج٢، ص٢٩٢؛ وسائل الشيعة، ج١٧، ص٣١١، ح٢٩.