‌ رَسُولَ‌ اللَّهِ صلِی الله علِیه و آله و سلّم رَخَّصَ فِي أَنْ يُقَالَ: جِئْنَاكُمْ جِئْنَاكُمْ حَيُّونَا حَيُّونَا نُحَيِّكُمْ. فَقَال ٧ كَذَبُوا إِنَّ اللَّهَ عزّ و جلّ يَقُولُ‌ (وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما لاعِبِينَ)(لَوْ أَرَدْنا أَنْ نَتَّخِذَ لَهْواً لَاتَّخَذْناهُ مِنْ لَدُنَّا إِنْ كُنَّا فاعِلِينَ)(بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ وَ لَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُونَ)}‌ ثُمَّ قَال ٧: وَيْلٌ لِفُلَانٍ مِمَّا يَصِفُ رَجُلٌ لَمْ يَحْضُرِ الْمَجْلِسَ».٢

عبدالاعلى مى‌گويد: از امام صادق ٧ درباره غناء پرسِیدم و به حضرت گفتم: آن‌ها (اهل سنّت) مى‌پندارند پيامبر اكرم صلِی الله علِیه و آله و سلّم اجازه داده كه گفته شود: آمديم نزدتان. آمديم نزدتان. بر ما درود فرستيد. بر ما درود فرستيد. بر شما درود مى‌فرستِیم.

امام ٧ فرمود: دروغ مى‌گويند! خداوند فرمود: «ما آسمان، زمين و آنچه ميان آن‌ها است را از روِی بازى نيافريديم. اگر مِی‌خواستيم سرگرمِی انتخاب کنيم، چيزِی متناسب خود انتخاب مِی‌کرديم. بلکه ما حق را بر سر باطل مِی‌کوبيم تا آن را هلاک سازد؛ اين‌گونه، باطل محو و نابود مِی‌شود. اما واِی بر شما از توصيفِی که (درباره خدا و هدف آفرينش) مِی‌کنيد». آن‌گاه اما ٧ فرمود: «واى بر فلانى از آنچه توصيف مى‌كند». مقصود اما ٧ شخصى بود كه در مجلس حضور نداشت.

رواِیت چهارم: «سَأَلْتُهُ عَنِ الرَّجُلِ يَتَعَمَّدُ الْغِنَاءَ يُجْلَسُ إِلَيْهِ؟ قَالَ: لَا».٣

راوِی از امام کاظم ٧ پرسِید: مردِی غناء مِی‌خواند،‌ آِیا مِی‌توان در کنار او نشست؟ اما ٧ فرمود: خِیر.

محقّق سبزوارِی رحمه الله ذِیل رواِیات مذکور مِی‌گوِید: سِیاق رواِیات، نشان مِی‌دهد که خود غناء، فِی‌نفسه حرام شده و معتقد شدن به حرمت غناء به‌دلِیل متعلّقاتش، خلاف ظاهر

١ . سوره انبِیاء، آِیات ١٦ـ ١٨.

٢ . وسائل الشيعة، ج‌١٧، ص٣٠٧. (سند اِین رواِیت، صحِیح است).

٣ . مسائل علِی بن جعفر، ص١٤٨، ح١٨٦؛ وسائل الشيعة، ج‌١٧، ص٣١٢.