کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٩٨ - دیدگاه اول حرمت

بر اساس نصّ رواِیت، اِین اعمال حرام همراه غناء، باعث حرمت غناء مِی‌شود. در رواِیات آمده است: «ما لم ِیدخل الرجال علِی النساء» و همچنِین «ما لم ِیزمر به» در اِین دو حالت، خودِ غناء حرام مِی‌شود.

شِیخ طوسِی رحمه الله مِی‌گوِید: اگر صوت آوازخوان و آلالت موسِیقِی باهم باشد، هم بر آوازخوان و هم بر گوش‌کننده، حرام است.١

اگر غناء با موسِیقِی همراه شود، اِین تقارن غناء و موسِیقِی، کاشف از لهوِی بودن مجلس غناء است؛ ِیعنِی همراهِی غناء با موسِیقِی، سبب زدوده شدن شکّ از مکلّف است. وقتِی شخصِی علاوه بر ترجِیع با آلات موسِیقِی مِی‌خواند، در غالب موارد، مجلس فسق و صوت لهوِی شکل مِی‌گِیرد و حرمت در اِین باره متِیقّن است.

مبحث دوم: حکم آموزش و تعلِیم غناء

دِیدگاه اول: حرمت

اکثر و مشهور فقها به حرمت تعلّم ٢ و تعلِیم ٣ غناء معتقد هستند. دلِیل معتقدان به اِین دِیدگاه، اجماع است.٤

١ . المبسوط، ج٨، صص٢٢٣ ـ ٢٢٤.

٢ . النهاِیة، ص٣٦٥.

٣ . المقنعة، ص٥٨٨؛ السرائر، ج٢، ص٢٢٢؛ قواعد الأحکام، ج٢، ص٨؛ الدروس، ج٣، ص١٦٢؛ جامع المقاصد، ج٤، ص٢٣؛ مفتاح الکرامة، ج١٢، ص١٧٢؛ مهذّب الأحکام، ج١٦، ص١١٩.

٤ . مهذّب الأحکام، ج١٦، ص١١٩.