کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٢٠٧ - دیدگاه اول حرمت حضور در مجلس غناء

به آنچه مى‌شنود، چشم به آنچه مى‌بيند و دل به آنچه شِیفته‌اش مِی‌شود.

سند رواِیت، مرفوع است؛ بنابراِین قابل اعتماد نِیست و ضعِیف است اما برخِی از فقها به آن استدلال کرده‌اند.١

اِین رواِیت بر قبح گوش کردن غناء، دلالت دارد. راوِی در توالت خانه بِیشتر مِی‌نشست تا به غناِی برخِی از همساِیه‌ها گوش کند، امام در مواجهه با او آِیه‌ بازخواست از شنِیده‌ها و دِیده‌ها را بِیان مِی‌کند و او را به آنچه مِی‌بِیند ِیا مِی‌شنود، توجّه مِی‌دهد. اِین بِیان، صراحتِی بر مطلوب و مدّعاِی حرمت ندارد.

دلِیل دوم: فقها بر حرمت گوش کردن غناء اجماع دارند.٢

دلِیل سوم: حرمت غناء از مسلّمات است؛ پس اگر خود غناء حرام باشد، گوش کردن به آن نِیز حرام است.

مبحث چهارم: حکم حضور و نشستن در مجلس غناِی محرّم

درباره حکم حضور و نشستن در مجلس غناء، دو دِیدگاه وجود دارد:

دِیدگاه اول: حرمت حضور در مجلس غناء ٣

دِیدگاه صحِیح همِین است؛ زِیرا حضور در مجلس غناء، منتهِی به گوش کردن قهرِی غناء مِی‌شود. از دِیدگاه عرف، ملازمه‌اِی مِیان نشستن در مجلس غناء و گوش کردن آن وجود دارد. آرِی! اگر شخص، جلوِی شنِیدن خود را بگِیرد، شاِید بتوان آن را سماع نامِید و معتقد به جواز شد؛ ِیا اگر شخص در مجلس حضور ‌ِیابد، آن را به‌هم بزند و از آن نهِی

١ . أنوار الفقاهة (کتاب التجارة)، صص٢٥٤ ـ ٢٥٥.

٢ . مستند الشِیعة، ج١٤، ص١٣٣ و ١٥٢؛ جواهر الکلام، ج٤١، ص٤٧؛ مهذّب الأحکام، ج١٦، ص١١٩.

٣ . کشف اللثام، ج٩، ص٣٣٢؛ مستند الشِیعة، ج١٨، ص١٧٣.