کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٣٩ - دیدگاه اول حرمت نفسی و ذاتی

غناء، فِی‌الجمله و بدون توجه به موارد استثناشده، حرام است که در قالب دو مبحث «حرمت نفسِی ِیا عرضِی» و «حکم تکلِیفِی غناء» بِیان مِی‌شود:

حرمت نفسِی ِیا عرضِی

آِیا غناء به‌تنهاِیِی و «بما هو هو» حرام است ِیا چون غالباً در انضمام با محرّمات دِیگرِی مانند اختلاط با زنان، ارتکاب ملاهِی، سرودن اشعار باطل، تروِیج ظلم ِیا ...، موضوع حرمت قرار گرفته است؟ به عبارت دِیگر، غناء، ملاکِی براِی جعل حرمت ندارد ولِی چون زمِینه براِی گناهان مختلفِی است، حرام مِی‌شود.

مشهور فقها به حرمت ذاتِی غناء معتقد هستند؛ ِیعنِی غناء حتِی بدون هِیچ‌کدام از اِین عناوِین محرّم، حرام است. برخِی از فقها به عدم حرمت ذاتِی غناء معتقد هستند و علت حرمت آن را انضمام با ساِیر محرّمات دانسته‌اند؛ پس در اِین مسئله دو دِیدگاه وجود دارد:

دِیدگاه اول: حرمت نفسِی و ذاتِی١

علامه حلِّی رحمه الله به حرمت نفسِی و ذاتِی غناء معتقد است؛‌ پس غناء را از امورِی دانسته که نصّ عِینِی شارع بر حرمت آن وجود دارد.٢

دِیدگاه صحِیح، همِین دِیدگاه مشهور فقها است که به چهار دلِیل حرمت غناء را

١ . شرائع الإسلام، ج٢، ص٤؛ قواعد الأحکام، ج٢، ص٨؛ الدروس، ج٣، ص١٦٢؛ شرح القواعد، صص٣١ ـ ٣٢.

٢ . قواعد الأحکام، ج٢، ص٨؛ الدروس، ج٣، ص١٦٢.