کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٣٠ - دیدگاه دوم جواز مشروط غنای در عروسی
صحِیح نِیست بلکه باِید مِیان اِین رواِیات و رواِیاتِی که غناِی آوازخوان در عروسِی را جاِیز مِیداند جمع کرد. جمع مِیان رواِیات، اِینگونه است که مطلقات را درباره غناِی زن آوازخوان در عروسِی تخصِیص زد؛ همانگونه که حرمت ربا با رباِی مِیان فرزند و پدر، تخصِیص مِیخورد. روشن است که حرمت غناء، شدِیدتر از حرمت ربا نِیست؛ پس دلِیلِی براِی ندِیدن رواِیات جواز غناِی در عروسِی و تکِیه به اطلاق برخِی دِیگر از رواِیات، وجود ندارد بلکه باِید دو گروه رواِیت را جمع کرد و غناِی زن آوازخوان در عروسِی را استثنا کرد.١
دِیدگاه دوم: جواز مشروط غناِی در عروسِی
اکثر فقها به جواز غناِی در عروس معتقد هستند البته مشروط به اِینکه تقارن با محرّمات دِیگر نداشته باشد؛ ِیعنِی زن آوازخوان نباِید با اشعار باطل و کذب، غناء بخواند، زمِینه اختلاط زن و مرد فراهم نشود٢و مجلس عروسِی به آلات لهو و موسِیقِی، آلوده نشود.٣
اشکال اِین دِیدگاه اِین است که حرمت آلات لهوولعب در عروسِی، حرمت دِیگرِی است و با غناء ارتباطِی ندارد؛ زِیرا مِیان غناء و لعب به آلات لهو، اتّحادِی وجود ندارد؛ بنابراِین بحث از حرمت و جواز غناء، بهدلِیل غناء بودن آن است نه براِی کذب بودن ِیا همراهِی با ساِیر محرّمات.
شِیخ طوسِی رحمه الله مِیگوِید: کنِیز آوازخوان در عروسِی تا زمانِی که اشعار باطل نخواند و
١ . ر.ک: المکاسب المحرّمة، ج١، ص٣٥١.
٢ . النهاِیة، ص٣٦٧؛ المختصر النافع، ج١، صص١١٦ و ١١٧؛ کشف الرموز، ج١، ص٤٤٠؛ المهذّب البارع، ج٢؛ ص٣٥٠؛ مستند الشِیعة، ج١٤، ص١٤٢؛ المکاسب المحرّمة، ج١، صص٣٥٠ ـ ٣٥٢.
٣ . الإستبصار، ج٣، ص٦٢؛ تذکرة الفقهاء، ج١٢، صص١٤٠ و ١٤١؛ قواعد الأحکام، ج٢، ص٨؛ الدروس، ج٣، ص١٦٢؛ جامع المقاصد، ج٤، ص٢٤؛ الروضة، ج٣، ص٢١٣؛ مسالك الإفهام، ج٣، ص١٢٦؛ مجمع الفائدة، ج٨، ص٥٩؛ مصباح الفقاهة، ج١، ص٣١٤؛ منهاج الصالحِین، ج٢، ص٧؛ مهذّب الأحکام، ج١٦، ص١١٧.