کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٢٠٨ - دیدگاه اول حرمت حضور در مجلس غناء
کند، حکم متفاوت است امّا در غِیر آن، اگر مِیتواند بدون دشوارِی و عسروحرجِی از مجلس غناء، خارج شود، باِید از آن خارج شود ولِی اگر نمِیتواند از اِین مجلس خارج شود، باِید براِی نهِی از منکر کوشش کند، حاضران را به گناهِی که مرتکب مِیشوند آگاه نماِید و از وقوع آن جلوگِیرِی کند.
برخِی از فقها گفتهاند: حضور در مجلسِی که در آن، عصِیان و نافرمانِی خدا شود، حرام است مگر در حال اضطرار ِیا براِی نهِی از منکر؛ زِیرا مجلس گناه در معرض نزول عذاب بر اهل آن است.١
معتقدان به اِین دِیدگاه براِی اثبات ادّعاِی خود، مؤِیّداتِی را از رواِیات بِیان کردهاند:
رواِیت اوّل: از امام صادق ٧ درباره غناء پرسِیده شد. اما ٧ فرمود: وارد خانههايى نشويد كه خداوند از اهل آنها روى گردانيده است.٢
اِین رواِیت، مؤِیّد حرمت حضور و نشستن در مجلس غناء است. حضر ٧، مجلس غناء را از مجالسِی معرفِی مِیکند که خداوند از آن روِیگردان است. دلالت اِین رواِیت خوب است، امّا بهدلِیل وجود «ابراهِیم بن محمد مدِینِی» که مهمل است و امکان ارزِیابِیش وجود ندارد، سند صحِیحِی ندارد.
رواِیت دوم: «الْغِنَاءُ مَجْلِسٌ لَا يَنْظُرُ اللَّهُ إِلَى أَهْلِهِ وَ هُوَ مِمَّا قَالَ اللَّهُ؟ج؟: (وَ مِنَ النّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ...).٣
امام صادق ٧ فرمود: غناء، مجلسِی است که خداوند به اهل آن نگاه نمِیکند و اِین سخن خداوند؟عز؟ است «برخى از مردم كسانى هستند كه سخن بيهوده مىخرند تا با آن
١ . کشف اللثام، ج٩، صص٣٣٢ ـ ٣٣٣.
٢ . وسائل الشِیعة، ج١٧، ص٣٠٦.
٣ . همان ١٧، ص٣٠٧.