کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٧٢ - ادلّه جواز

غناء در مرثِیه دلالت ندارد مگر پس‌از اِین‌که احراز شود اعراب در زمان اهل‌بِیت علِیهم السلام نوحه و مراثِی اهل‌بِیت علِیهم السلام را غناِیِی مِی‌خواندند ِیا اِین‌که غالباً غناِیِی بوده است؛ درحالِی‌که اِین ادعا را نمِی‌توان اثبات کرد. اصلاً نمِی‌توان ادّعا کرد که مِیان آوازهاِی مرسوم براِی مرثِیه‌خوانِی اهل‌بِیت علِیهم السلام شکل غناِیِی وجود داشته است.١

دلِیل دوم: اجماع

اجماع بر حرمت مرثِیه و مانند آن ثابت نشده است.٢ به عبارت دِیگر، اجماع بر حرمت غناء، دلِیل لبِّی و فاقد لسان است و در اِین گونه ادلّه باِید به قدرمتِیقّن اکتفا نمود و قدرمتِیقّن از اجماع، غناِی در غِیرمراثِی اهل‌بِیت علِیهم السلام و مانند آن است.

شاِید دلِیل اِین‌که اجماع، غناِی در مراثِی را در برنمِی‌گِیرد، اِین باشد که مراثِی اهل‌بِیت علِیهم السلام نسبتِی با غناء ندارد و تخصّصاً از موضوع غناء، خارج است؛ زِیرا غناء به سبُکِی و خفّتِی است که از شدت سرور، پدِید مِی‌آِید که اِین با مراثِی، نسبتِی ندارد.

اشکال بر دلِیل دوم: اطلاق ادلّه در ردّ اِین دلِیل کفاِیت مِی‌کند و در جاِیِی مِی‌توان قدرمتِیقّن از اجماع را لحاظ کرد که تنها دلِیل بر حرمت غناء باشد امّا اجماع، تنها دلِیل اِین بحث نبود تا منحصر به آن باشد، بلکه رواِیات مطلقِی وجود دارد که غناِی در مراثِی را نِیز در بر مِی‌گِیرد؛ مگر اِین‌که صدق غناء بر مراثِی اهل‌بِیت علِیهم السلام پذِیرفته نشود.٣

١ . غاِیه الآمال، ج١، ص١٠٦؛ المکاسب المحرمة، ج١، ص٣٤٠.

٢ . مجمع الفائدة، ج٨، ص٦١ (لعل).

٣ . ر.ک: المواهب، ص٥٤٨.