کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٥٥ - ادله دیدگاه دوم

را تنها به اِین جهت که در هر دو، گونه‌اِی از کشِیدگِی صدا وجود دارد، ِیکِی دانست.١

اشکال دوم: محقّق سبزوارِی رحمه الله داِیره مفهوم غناء را بسِیار گسترده فرض کرده‌؛ بنابراِین هر صداِی زِیباِیِی که در آن حزن و ترجِیع باشد را باِید غناء دانست، درحالِی‌که مفهوم غناء، اخصّ از اِین است. تنها صوت زِیباِیِی غناء است که در مجالس فسق و لهو به کار گرفته ‌شود؛٢ ِیعنِی علاوه بر ترجِیع و طرب باِید قِید مناسبت با مجالس رقاصِی و لهو را نِیز ملاک قرار داد.

ادله دِیدگاه دوم

معتقدان به جواز غناِی در قرائت قرآن براِی اثبات ادّعاِی خود، دو دلِیل بِیان کرده‌اند:

دلِیل اوّل: رواِیات

رواِیت اول: «إِنَّ الْقُرْآنَ نَزَلَ بِالْحُزْنِ فَاقْرَءُوهُ بِالْحُزْنِ».٣

امام صادق ٧ فرمود: قرآن براى اندوه و تأثّر در نفوس مردمان نازل شده؛ پس آن را با آواز حزين بخوانيد.

سند اِین رواِیت، صحِیح است و برخِی از فقها به آن استدلال کرده‌اند.٤

فقهاِیِی که به اِین رواِیت استدلال کرده‌اند، شاِید گمانشان اِین بوده که هر حزنِی را باِید از آثار غناء دانست؛ زِیرا در تعرِیف غناء، شدّت حزن ِیا سرور از قِیود مفهوم غناء است. از همِین توضِیحات لفظِی، برخِی از فقها تصوّر کرده‌اند که باِید اِین رواِیت، ناظر به غناء

١ . ر.ک: التعلِیقة علِی المکاسب، ج١، ص١٦١.

٢ . أنوار الفقاهة (کتاب التجارة)، ص٢٦٨.

٣ . وسائل الشيعة، ج٦، ص٢٠٨.

٤ . کفاِیة الأحکام، ج١، صص٤٢٩ ـ ٤٢٨؛ مستند الشِیعة، ج١٤، ص١٤٧.