کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٨٣ - ادله جواز

اشْتَرَيْتَهَا فَذَکّرَتْك الْجَنَّةَ».١

مردى از امام سجاد ٧ درباره خريدن كنيز خوش‌صدا پرسِید. اما ٧ فرمود: چيزى بر تو نيست اگر آن را بخرى تا تو را به ياد بهشت بياندازد.

سند رواِیت، مرفوع است؛ بنابراِین قابل اعتماد نِیست و ضعِیف است اما برخِی از فقها به آن استدلال کرده‌اند.٢

مرحوم نراقِی بر اِین باور است که اِین رواِیت، درباره خرِیدن کنِیز خوش‌صداِیِی که بهشت را به ِیاد انسان مِی‌آورد، حکم به جواز مِی‌کند. از سوِیِی رواِیت، مطلق است و شامل غناء نِیز مِی‌شود؛ زِیرا ظاهراً پرسش درباره غناِی کنِیز بوده و جواز موارد غِیر از غناء، ظاهر و آشکار است.٣

چند اشکال بر اِین دِیدگاه بِیان شده است:

اشکال اول: دلالت اِین رواِیت بِیشتر بر خلاف مطلوب مدّعِیان استثنا است‌؛ زِیرا مراد حضر ٧ اِین است که به فکر بهشت و آخرت خود باش و با رعاِیت و مراقبت از آن زندگِی کن. اِین معنا به‌ِیقِین با غناء، سازگار نِیست؛ جاِیِی که غناء پدِید آِید، ِیادِی از آخرت وجود ندارد.٤

اشکال دوم: سند اِین رواِیت، ضعِیف است و نمِی‌توان به آن استدلال کرد.

اشکال سوم: اطلاق رواِیت، شامل غناِی حرام نمِی‌شود؛ زِیرا ِیادآورِی بهشت غالباً مانع از پِیداِیش اطراب و غناِی حرام مِی‌شود.

١ . وسائل الشيعة، ج١٧، صص١٢٢ ـ ١٢٣.

٢ . مستند الشِیعة، ج١٤، ص١٥٠.

٣ . همان.

٤ . مهذّب الأحکام، ج١٦، ص١١٧.