کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٢٠٩ - مبحث پنجم فسق آوازخوان و گوشکننده

مردم را از راه خدا منحرف كنند».

سند اِین رواِیت به‌دلِیل مهمل بودن «حسن بن هارون» ضعِیف است‌.

رواِیت سوم: «عَن جَعْفَر بْنِ مُحَمَّد ٧ أَنَّهُ قَالَ: مَجْلِسُ الْغِنَاءِ مَجْلِسٌ لَا يَنْظُرُ اللَّهُ إِلَى أَهْلِهِ وَ الْغِنَاءُ يُورِثُ النِّفَاقَ وَ يُعْقِبُ الْفَقْرَ».١

امام صادق ٧ فرمود: غنا، مجلسى است كه خداوند با رحمت‌ به اهل آن نمى‌نگرد. نتيجه غناء، نفاق است و تنگدستى به دنبال مى‌آورد.

دِیدگاه دوم: کراهت حضور در مجلس غناء

مرحوم مامقانِی به کراهت حضور در مجلس غناء معتقد است. از دِیدگاه وِی اگر اِین حضور با گوش کردن همراه شد، به حکم حرمت گوش کردن غناء باِید معتقد به حرمت شد امّا درباره خود حضور در مجلس غناء، بِیش از کراهت نمِی‌توان از ادلّه استفاده کرد.٢

اِین دِیدگاه صحِیح نِیست؛ زِیرا وقتِی انسان در مجلس معصِیت حضور ‌ِیابد، خود را در معرض آن معصِیت قرار داده‌ است. در عبارات فقها اِین گونه از احکام به وفور ِیافت مِی‌شود که نماز در مجلس معصِیت را نِیز جاِیز نمِی‌دانند. از سوِیِی نمِی‌توان به تفکِیک مِیان حضور در مجلس غناء و گوش کردن آن معتقد شد؛ زِیرا در نگاه عرف، ملازمه‌اِی مِیان اِین دو برقرار است.

مبحث پنجم: فسق آوازخوان و گوش‌کننده

پس‌از اثبات حرمت غناء و گوش کردن آن، انجام‌دهنده آن فاسق است؛‌ به عبارت دِیگر، شخص آوازخوان ِیا گوش‌کننده غناء که مرتکب حرامِی از محرّمات الهِی شده،

١ . مستدرك الوسائل، ج١٣، ص٢١٢.

٢ . غاِیة الآمال، ج١، ص١٠٩.