کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٩٤ - دلایل حرمت فیالجمله

زِیرا موضوع رواِیت، غناء نِیست. اما ٧ ِیکِی از مصادِیق حرام را خواندن قرآن با آلات غناء، معرفِی مِی‌کند. با وجود الغاء خصوصِیّت در قرآن، نمِی‌توان از اِین رواِیت براِی موضوع کلِّی غناء استفاده نمود.

رواِیت نهم: «عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عَبَّادٍ وَ کانَ مُسْتَهْتَراً بِالسَّمَاعِ وَ ِیشرب النَّبِيذ، قَالَ: سَأَلْتُ الرِّضَ ٧ عَنِ السَّمَاعِ فَقَال ٧: لِأَهْلِ الْحِجَازِ فِيهِ رَأْيٌ وَ هُوَ فِي حَيِّزِ الْبَاطِلِ وَ اللَّهْوِ أَمَا سَمِعْتَ الله عزّ و جلّ يَقُولُ: (وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کراماً)١».٢

محمّد بن ابِی‌عَبّاد كه به اهل ساز، طرب، آواز و باده‌نوشى شهرت داشت، گفت: از حضرت رض ٧ درباره مجالس وجد، سرور، ساز و غناء پرسِیدم، فرمود: اهل حجاز درباره آن دِیدگاه مثبتى‌ دارند، اما از مصاديق باطل و لهو است. آيا نشنيدى كه خداوند فرمود: «هنگامِی‌که از كنار کار بِیهوده گذر مِی‌كنند، بزرگوارانه مى‌گذرند».

برخِی از فقها به اِین رواِیت استدلال کرده‌اند.٣

رواِیت، سند ضعِیفِی دارد؛ زِیرا برخِی از رواِیان آن مهمل هستند و امکان ارزِیابِی آن‌ها وجود ندارد. همچنِین بر حرمت غناء دلالتِی ندارد و در فرض آمِیختگِی غناء با محتواِی باطل، حداکثر بر مرجوحِیّت آن دلالت دارد. از اِین‌گونه رواِیات مِی‌توان فهِیمد که در همان زمان ائمه؟عهم؟ غناء، پرطرفدار و راِیج بوده است. اما ٧ چنان بِیان تند و آمِیخته با عتابِی درباره اِین موضوع ندارند بلکه به وضوح، تسامح و نرمِی در بِیانش فهمِیده مِی‌شود.

رواِیت دهم: «قَالَ الصَّادِق ٧: شَرُّ الْأَصْوَاتِ الْغِنَاءُ».٤

١ . سوره فرقان، آِیه ٧٢.

٢ . وسائل الشيعة، ج١٧، ص٣٠٨، ح١٩.

٣ . حدائق الناضرة، ج١٨، ص١٠٤.

٤ . المقنع، ص٤٥٦؛ وسائل الشِیعة، ج١٧، ص٣٠٩.