کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٨٩ - دلایل حرمت فیالجمله

نمِی‌رود». اِین ‌گونه از تعابِیر با کراهت سازگار است و حرمت از آن استفاده نمِی‌شود.

رواِیت چهارم: «الْغِنَاءُ غُشُّ‌ النِّفَاقِ».١ امام صادق ٧ فرمود: غناء، ظهور و بروز نفاق است.

برخِی از فقها به اِین رواِیت استدلال کرده‌اند.٢

در سند اِین رواِیت «ابو‌سمِینه محمّد بن علِی» وجود دارد که شخصِی ضعِیف و متّهم به غلوّ است؛ لذا نمِی‌توان حکم حرمت را از اِین رواِیت به دست آورد.

رواِیت پنجم: «سُئِلَ (أَبو عَبْدِ اللَّه ٧) عَنِ الْغِنَاءِ وَ أَنَا حَاضِرٌ فَقَال ٧: «لَا تَدْخُلُوا بُيُوتاً اللَّهُ مُعْرِضٌ عَنْ أَهْلِهَا».٣

از امام صادق ٧ درباره غناء پرسِیده شد. اما ٧ فرمود: وارد خانه‌هايى نشويد كه خداوند از اهل آن‌ روى‌گردان است».

برخِی از فقها به اِین رواِیت استدلال کرده‌اند.٤

«ابراهِیم بن محمد مدنِی» در سند اِین رواِیت، فردِی مهمل است‌ و امکان ارزِیابِی او وجود ندارد؛ پس ضعِیف است و نمِی‌توان حرمت را از آن استفاده کرد.

رواِیت ششم: «يُونُس قَالَ: سَأَلْتُ الْخُرَاسَانِيّ ٧ عَنِ الْغِنَاءِ وَ قُلْتُ: إِنَّ الْعَبَّاسِيَّ ذَکرَ عَنْك أَنَّك تُرَخِّصُ فِي الْغِنَاءِ. فَقَال ٧: کذَبَ الزِّنْدِيقُ مَا هَکذَا قُلْتُ لَهُ سَأَلَنِي عَنِ الْغِنَاءِ فَقُلْتُ: إِنَّ رَجُلاً أَتَى أَبَا جَعْفَر ٧ فَسَأَلَهُ عَنِ الْغِنَاءِ فَقَالَ: يَا فُلَانُ إِذَا مَيَّزَ اللَّهُ بَيْنَ

١ . وسائل الشيعة، ج١٧، صص٣٠٥ ـ ٣٠٦، ح١٠.

٢ . الحدائق، ج١٨، ص١٠٣؛ مهذّب الأحکام، ج١٦، صص١١٠ ـ ١٠٩؛ مصباح الفقاهة، ج١، ص٣٠٧.

٣ . وسائل الشيعة، ج١٧، ص٣٠٦، ح١٢.

٤ . الحدائق، ج١٨، ص١٠٣؛ مستند الشِیعة، ج١٤، صص١٣٣ ـ ١٣٤؛ أنوار الفقاهة (کتاب التجارة) ص٢٥٢؛ المواهب، ص٥٢٩.