کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٧٥ - دلایل حرمت فیالجمله

مصداق آن‌ اِین سخن خداوند است: برخى از مردم كسانى هستند كه سخن بيهوده مى‌خرند تا با آن مردم را از راه خدا گمراه كنند».

رواِیت، مسند و صحِیح است و برخِی از فقها به آن استدلال کرده‌اند.١

اشکال: رواِیت، ناظر به لهوالحدِیث است و در مقام بِیان حکم غناء نِیست؛ ِیعنِی غناء را مصداقِی از لهوالحدِیث مِی‌داند و بِیانِی براِی حکم غناء ندارد؛ بنابراِین نمِی‌تواند مستند اثبات حکم غناء باشد مگر به اندازه احتمال.٢

پاسخ: آن غناِیِی که به‌عنوان مصداق لهوالحدِیث احراز شود، حرام است؛ بنابراِین مِی‌توان براِی اثبات حرمت فِی‌الجمله غناء به اِین رواِیت استدلال نمود.

رواِیت چهارم: «الْحَسَن بْنِ هَارُون قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّه ٧ يَقُولُ: الْغِنَاءُ مَجْلِسٌ لَا يَنْظُرُ اللَّهُ إِلَى أَهْلِهِ وَ هُوَ مِمَّا قَالَ اللَّهُ؟عز؟: (وَ مِنَ النّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ...)».٣

امام صادق ٧ فرمود: غناء، مجلسِی است که خداوند به اهل آن نگاه رحمت نمى‌كند. غناء و آوازخوانى، از امورِی است كه خداوند بلندمرتبه فرمود: برخى از مردم، سخن بِیهوده مِی‌خرند تا با آن مردم را از راه خدا گمراه كنند.

سند رواِیت، به‌دلِیل مهمل بودن حسن بن هارون، ضعِیف است‌ اما برخِی از فقها به آن استناد کرده‌اند.٤

١ . الحدائق الناضرة، ج١٨، ص١٠٣؛ تفصيل الشريعه (المكاسب المحرّمة)، ص١٦٦؛ أنوار الفقاهة (كتاب التجارة)، ص٢٥١‌؛ المواهب، صص٥٢٧ ـ ٥٢٨‌.

٢ . ر.ک: مستند الشيعه، ج١٤، ص١٣٥‌.

٣ . وسائل الشيعة، ج١٧، ص٣٠٧، ح١٦.

٤ . الحدائق الناضرة، ج١٨، ص١٠٤؛ أنوار الفقاهة (كتاب التجارة)، ص٢٥١‌؛ المواهب، صص٥٢٧ ـ ٥٢٨‌.