کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٧٣ - دلایل حرمت فیالجمله
غناء است. با توجه به رواِیتِی که مرحوم صدوق بِیان کرد،١ ِیکِی دِیگر از مصادِیق قول زور که نزدِیک به غناء است، تأِیِید غناِی شخص دِیگر با گفتن واژه «احسنت» است.
رواِیت دِیگرِی که قول زور را به شهادت دروغ و باطل تعرِیف کرد،٢ قابل اعتناء نِیست؛ زِیرا سند ضعِیفِی دارد. اگر صحت صدور نِیز داشته باشد، اشکالِی در استدلال ما پدِید نمِیآورد؛ زِیرا رواِیت در مقام بِیان ِیکِی دِیگر از مصادِیق قول زور است؛ پس با ساِیر رواِیات که غناء را مصداقِی براِی قول زور معرّفِی مِیکرد، تعارضِی ندارد. بِیان غناء در رواِیات از قبِیل بِیان ِیکِی از مصادِیق قول زور است و منافاتِی با بِیان ساِیر مصادِیق آن ندارد.
رواِیات مفسّر لهوالحدِیث
ِیکِی دِیگر از آِیاتِی که فقها براِی اثبات حرمت غناء به آن استدلال کردهاند آِیه: (وَ مِنَ النّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللّهِ)٣ است. رواِیاتِی ذِیل اِین آِیه نقل شد که «لهوالحدِیث» را به غناء، تفسِیر مِیکند؛ در ادامه اِین رواِیات بررسِی مِیشود.
رواِیت اول: «مِهْرَان بْنِ مُحَمَّد عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّه ٧ قَالَ: سَمِعْتُهُ يَقُولُ: الْغِنَاءُ مِمَّا قَالَ اللَّهُ عزوجل (وَ مِنَ النّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللّهِ ...)».٤
امام صادق ٧ فرمود: غناء از چيزهايى است كه خداوند درباره آنها مىفرمايد: برخى از مردم كسانى هستند كه سخن بيهوده مىخرند، تا با آن مردم را از راه خدا گمراه كنند.
اِین رواِیت، مسند و صحِیح است و برخِی از فقها به آن استناد کردهاند.٥ اما ٧ در
١ . معاني الأخبار، ص٣٤٩، ح٢.
٢ . مجمع البِیان، ج٧، ص١٣١.
٣ . سوره لقمان، آِیه ٦.
٤ . وسائل الشيعة، ج١٧ ص٣٠٥، ح٧.
٥ . الحدائق الناضرة، ج١٨، ص١٠٣؛ تفصِیل الشرِیعة (مکاسب محرمة)، ص١٦٦؛ أنوار الفقاهة، (کتاب التجارة)،