کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٦٥ - دلایل حرمت فیالجمله

مشترک است، همان حکم سخن لهو را دارد؛ گرچه نمِی‌توان با اِین استدلال، حرمت مطلق غناء را ثابت دانست.

آِیه سوم: (وَ الَّذِينَ لا يَشْهَدُونَ الزُّورَ ...).١

برخِی از فقها به اِین آِیه شرِیف، استدلال کرده‌اند٢ و «شهادت زور» را با توجه به رواِیات ذِیل آن به معناِی شهادت و حضور در مجالس غناء معنا کرده‌اند.

اشکال بر استدلال به آِیه

برخِی از فقها درباره اِین آِیه نِیز مانند آِیات قبل، معتقدند که آِیه، ناظر به محتواِی سخن است. استدلال به آِیه براِی اثبات حکم غناء به‌عنوان کِیفِیتِی در صوت، باطل است؛ زِیرا «زور» به معناِی انحراف است و اگر اِین آِیه، ناظر به مجالس زور باشد، در مقام نهِی از مجالسِی است که در آن عصِیان خداوند انجام مِی‌شود درحالِی‌که هِیچ صراحتِی در غناء ندارد.٣

همچنِین اشکال شده که مراد از (وَ الَّذِينَ لا يَشْهَدُونَ الزُّورَ ...) «لا ِیشهدون شهادة الزور» است که مضاف، حذف شده است. احتمال دارد که مراد «لا ِیحضرون في مجلس المعصِیة» باشد؛ زِیرا عصِیان، گونه‌اِی زور و انحراف از حق است.

بر اساس اِین اشکالات، آِیه، صراحت در غناء ندارد و فقط در رواِیات، تفسِیر به غناء شده است.٤

اشکال بر استدلال به آِیات

در استدلال به رواِیاتِی که ذِیل آِیات آمده‌ مِی‌توان چنِین خدشه کرد که ظهور تعابِیر، غناء

١ . سوره فرقان، آِیه٧٢.

٢ . مصباح الفقاهة، ج١، ص٣٠٦.

٣ . المواهب، ص٥٢٤.

٤ . همان.