صحِیحه علِی بن جعفر١ در ممنوع بودن نشستن نزد کسِی ‌که غناء مِی‌خواند، ظهور دارد. رواِیت عبدالأعلِی٢ نِیز دلالت دارد بر اِین‌که غناء با الفاظِی همچون تحِیّت براِی استقبال از مهمانان حرام و باطل است. اِین رواِیت، مفسّر ساِیر رواِیات است‌؛ بنابراِین مقصود از باطل بودن غناء اِین است که غناء، ذاتاً باطل، لهو و زور است نه به‌دلِیل ملحقات آن.٣

در رواِیت علِی بن جعفر، پرسش راوِی از هِیچ همراه و ضمِیمه حرامِی نِیست، شخص مورد پرسش و راوِی، هر دو مرد هستند و هِیچ عنوان حرام دِیگرِی نِیست اما اما ٧ نشستن نزد او را ممنوع دانست و غناء را حرام کرد.

گرچه ظاهرا استدلال مرحوم سبزوارِی، ناظر به فضاِی صدور رواِیات است (فضاِی موجود غناء در آن زمان، آلوده به گناه بود) ولِی هِیچ نشانِی از حاکمِیت چنِین فضاِیِی بر متن برخِی از رواِیات دِیده نمِی‌شود؛ پس نمِی‌توان به‌صرف ادّعا چنِین دِیدگاهِی را پذِیرفت.

اشکال دوم

نمِی‌توان ادعاِی مرحوم سبزوارِی درباره غلبه غناِی آلوده به گناه در زمان اهل‌بِیت علِیهم السلام و صدور رواِیات را تصدِیق نمود؛ زِیرا در همان زمان و بلکه در هر عصرِی، غناِی به خواندن اشعار، مرسوم بوده و دلِیلِی وجود ندارد تا فرد شاِیع و غالب غناء را منحصر در

١ . عَلِيُّ بْنُ جَعْفَرٍ فِي كِتَابِهِ عَنْ أَخِيهِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنِ الرَّجُلِ يَتَعَمَّدُ الْغِنَاءَ يُجْلَسُ‌ إِلَيْهِ‌ قَالَ: «لَا». وسائل الشيعة، ج١٧، ص٣١٢، ح٣٢.

٢ . عَنْ عَبْدِ الْأَعْلَى قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ: عَنِ الْغِنَاءِ وَ قُلْتُ إِنَّهُمْ يَزْعُمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ رَخَّصَ فِي أَنْ يُقَالَ جِئْنَاكُمْ جِئْنَاكُمْ حَيُّونَا حَيُّونَا نُحَيِّكُمْ. فَقَالَ: «كَذَبُوا إِنَّ اللَّهَ؟ج؟ يَقُولُ: (وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما لاعِبِينَ)(لَوْ أَرَدْنا أَنْ نَتَّخِذَ لَهْواً لَاتَّخَذْناهُ مِنْ لَدُنَّا إِنْ كُنَّا فاعِلِينَ)(بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطِلِ فَيَدْمَغُهُ فَإِذا هُوَ زاهِقٌ وَ لَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُون‌) ثُمَّ قَالَ وَيْلٌ لِفُلَانٍ مِمَّا يَصِفُ رَجُلٌ لَمْ يَحْضُرِ الْمَجْلِسَ». وسائل الشيعة، ج١٧، ص٣٠٧، ح١٥.

٣ . المکاسب المحرّمة، ج١، صص٣٢٢ و ٣٢٣.