کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٥٤ - دلایل حرمت غیری غناء

مِی‌کند و آن زمانِی است که مردان، وارد مجلس زنان مِی‌شوند اما ساِیر موارد را بنا بر مبناِیِی که در بحث حرمت غناء پذِیرفته شد، باِید داخل در حرمت ِیا اصل اباحه دانست.

رواِیت چهارم: «قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّه ٧: أَجْرُ الْمُغَنِّيَةِ الَّتِي تَزُفُّ الْعَرَائِسَ لَيْسَ بِهِ بَأْسٌ وَ لَيْسَتْ بِالَّتِي يَدْخُلُ عَلَيْهَا الرِّجَالُ».١

امام صادق ٧ فرمود: مزد زن آوازخوانى كه مراسم عروسى برگزار مى‌كند و مردان در مجلس او وارد نمى‌شوند، اشكال ندارد.

محقّق سبزوارِی رحمه الله به اِین رواِیت به‌عنوان مؤِیّد، استدلال کرده‌ است.٢

اِین رواِیت، مسند و صحِیح است و تمام رجال آن امامِی و ثقه هستند. رواِیت در مقام استثناِی غناء در مجالس عروسِی که مردها بر زنان وارد نمِی‌شوند از حکم عمومِی حرمت غناء است؛ اما آوازخوانِی زنان براِی مردان ِیا آوازخوانِی مردان براِی مردان، جزء عموم حرمت غناء است‌.

مرحوم سبزوارِی در مقام تبِیِین رواِیت مِی‌گوِید: از اِین رواِیت برداشت مِی‌شود که ملاک، همان اختلاط زنان و مردان است‌ و به همِین دلِیل، غناِی زن براِی زن و مرد براِی مرد، مباح است.٣ از دِیدگاه وِی، همراه بودن امور حرامِی مانند اختلاط زن و مرد، دلِیل منع و حرمت غناء در اِین رواِیت است.

چنِین برداشتِی از اِین رواِیت، متوقّف بر تنقِیح مناط از اِین رواِیت و رواِیات باب غناء است درحالِی‌که نمِی‌توان چنِین مناطِی را از رواِیت فهمِید؛ زِیرا رواِیت، در مقام بِیان

١ . وسائل الشيعة، ج١٧، ص١٢١، ح٣.

٢ . کفاِیة الأحکام، ج١، ص٤٣٣.

٣ . همان.