کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٤٣ - دیدگاه دوم حرمت عرضی و غیری غناء

است. اِین‌که همراه غناء، منکرات دِیگرِی نِیز رخ مِی‌دهد، موجب عدم حرمت آن نمِی‌شود بلکه در ِیک مجلس، محرّماتِی جمع مِی‌شوند و ِیکِی از آن‌ها غناء است. محور ساِیر محرّمات، ذات غناء است‌؛ زِیرا غناء، مهِیّج ساِیر شهوات است. از آنجا که غناء، فِی‌نفسه لهو، باطل و لغو است، فقها آن را فِی‌نفسه حرام مِی‌دانند.١

کلام محقّق سبزوارِی رحمه الله فِی‌الجمله متِین است اما اِین سخن که «غناء، فِی‌نفسه لهو، باطل و لغو است» پذِیرفته نِیست؛ زِیرا فقها هر امر لهو، باطل و لغوِی را حرام نمِی‌دانند. براِی اثبات حرمت نفسِی غناء باِید به آِیات قرآن، رواِیات موثّق، اجماع و عقل استدلال نمود.

دِیدگاه دوم: حرمت عرضِی و غِیرِی غناء

محقّق سبزوارِی٢ و فِیض کاشانِی ٣رحمهما الله به عدم حرمت ذاتِی غناء معتقد هستند و علّت حرمت آن را انضمام و همراهِی با ساِیر محرمات دانسته‌اند.

محقّق سبزوارِی رحمه الله مِی‌گوِید: در زمان صدور رواِیات، غناِی لهوِی توسط کنِیزان آوازخوان و غِیرآن‌ها شاِیع بود که در مجالس فسق، فجور، شراب‌خوارِی، سخن باطل و ... انجام مِی‌شد و مردها نِیز صداِی آنان را مِی‌شنِیدند.٤

فِیض کاشانِی رحمه الله نِیز مِی‌گوِید: از مجموع اخبار غناء و مقتضاِی جمع مِیان اخبار به دست مِی‌آِید که حرمت غناء و آنچه متعلّق به غناء است، مانند مزد، آموزش، گوش دادن و خرِید و فروش، به غناِی متعارف در زمان بنِی‌امِیّه اختصاص دارد که مردان بر زنان وارد

١ . ر.ک: مهذّب الأحکام، ج١٦، ص١١٢.

٢ . کفاِیة الأحکام، ج١، صص٤٣٣ـ٤٣٤.

٣ . مفاتِیح الشرائع، ج٢، ص٢١.

٤ . کفاِیة الاحکام، ج١، ص٤٣٣.