کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ٢٠٤ - ادلّه حرمت گوش کردن غناء

و در منابع عامّه بِیان شده؛ ضعِیف است. همچنِین دلالت صرِیحِی بر تحرِیم ندارد؛ زِیرا سخن حضرت صلِی الله علِیه و آله و سلّم حرمت را نمِی‌فهماند بلکه بر کراهت دلالت دارد.

رواِیت هفتم: «أَبو عَبْدِ اللَّه ٧ قَالَ: سُئِلَ عَنِ الْغِنَاءِ وَ أَنَا حَاضِرٌ فَقَال ٧: لَا تَدْخُلُوا بُيُوتاً اللَّهُ مُعْرِضٌ عَنْ أَهْلِهَا».١

شخصِی مى‌گويد: در حضور من از امام صادق ٧ درباره غناء پرسِیده شد. اما ٧ فرمود: وارد خانه‌هايى نشويد كه خداوند از اهل آن‌ روى گردانيده است.

سند اِین رواِیت، به‌دلِیل وجود «ابراهِیم بن محمد مدنِی» که مهمل است و امکان ارزِیابِی او وجود ندارد، ضعِیف است؛ گرچه برخِی فقها به آن استدلال کرده‌اند. ٢

رواِیت، بر حرمت گوش کردن غناء دلالتِی ندارد؛٣ زِیرا ناظر به خانه‌هاِیِی است که براِی غناء آماده شده نه اِین‌که درباره گوش کردن غناء باشد؛ ولِی مِی‌تواند مؤِیّد باشد.

رواِیت هشتم: «سَأَلْتُهُ عَنِ الرَّجُلِ يَتَعَمَّدُ الْغِنَاءَ يُجْلَسُ‌ إِلَيْهِ؟ قَالَ: لَا».٤

على بن جعفر از برادرش امام موسى بن جعف ٧ پرسِید: آيا جايز است که انسان، غناء را قصد كند و پاى آن بنشيند؟ اما ٧ فرمود: نه.

اِین رواِیت که برخِی از فقها به آن استدلال کرده‌اند،٥ سند صحِیحِی دارد و دلالتش بر مطلوب، کامل است؛ زِیرا حضر ٧ از حضور در مجلسِی که در آن غناء خوانده مِی‌شود، نهِی نمود و اِین ملازمه با گوش کردن غناء دارد؛ بنابراِین استدلال، کامل است.

١ . وسائل الشِیعة، ج١٧، ص٣٠٦.

٢ . مستند الشِیعة، ج١٤، صص١٣٣ ـ ١٣٤.

٣ . تفصِیل الشرِیعة (المکاسب المحرمة)، ص١٧٣.

٤ . مسائل علِی بن جعفر: ص١٤٨؛ وسائل الشِیعة، ج١٧، ص٣١٢.

٥ . المکاسب المحرّمة، ج١، ص٣٢٢؛ أنوار الفقاهة (کتاب التجارة)، صص٢٥٤ ـ ٢٥٥؛ المواهب، صص٥٢٦ ـ ٥٢٧.