کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٨٧ - نقد و بررسی

غافل مِی‌کند، اجتناب کرد و انسان از اِین‌گونه نغمه‌ها و زمزمه‌ها دورِی کند، ولِی دلِیلِی براِی حرمت چنِین صداهاِیِی وجود ندارد؛ زِیرا نمِی‌توان موضوع غناِی محرّم را در اِین‌جا پدِیدآمده دانست.١

همان‌گونه که بارها بِیان شد، در هر موردِی که ملاک اطراب پدِید آِید و موضوع غناء احراز شود، حرام است وگرنه باِید از اصل اباحه پِیروِی نمود.

مستثناِی ِیازدهم: روزهاِی جشن و اعِیاد

برخِی از فقها معتقدند: از آن‌جا که رواِیت علِی‌ بن‌ جعفر ٢ بر جواز غناء در جشن‌ها و اعِیاد دلالت دارد، نمِی‌توان به حرمت معتقد شد. مراد از مجلس شادِی و جشن، هر مجلسِی نِیست که استثناِی اکثر، لازم بِیاِید و ادلّه حرمت، مستهجن شود، بلکه باِید مجالس خاصِّی مانند عِید، ختنه، عروسِی‌ و ... را مراد معصوم ٧ دانست. درنهاِیت، دورِی از سبْک‌هاِی مناسب مجالس فسق و فجور حتِّی در اِین روزها موافق با احتِیاط است‌.٣

نقد و بررسِی

اشکال اول: با وجود دلِیل معتبر در مقام (صحِیحه علِی ‌بن ‌جعفر)، باِید به آن عمل کرد و در حدود آن معتقد به جواز شد؛ زِیرا رواِیت معتبر حتِّی اگر واحد باشد، مِی‌تواند عامّ قرآنِی و سنّت متواتر را تخصِیص و تقِیِید بزند؛ بنابراِین ادلّه حرمت غناء اگر متواتر نِیز باشد، مِی‌تواند با اِین رواِیت تخصِیص بخورد.

اشکال دوم: وقتِی در خودِ مفهوم و معناِی غناِی حرام، اختلاف باشد، در مواردِی که

١ . همان، ص٣٦٩.

٢ . وسائل الشِیعة، ج١٧، ص١٢٢.

٣ . أنوار الفقاهة (کتاب التجارة)، صص٢٦٦ ـ ٢٦٧.