کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٨٢ - ادله جواز

نِیست و اگر از لحن‌هاِیِی که مختصّ به اهل فسق است در آن استفاده شود، حرام است.١

دلِیل دوم: اصل اباحه ٢

درباره سرود، ابتدا باِید پرسِید: آِیا مِی‌توان به مجلسِی که اِین سرودها در آن خوانده مِی‌شود، مجلس فسق و لهو گفت؟ اگر صدق اِین عنوان محرز شد، باِید به شمول ادلّه حرمت نسبت به آن معتقد شد و هِیچ وجهِی براِی استثنا وجود ندارد. اگر چنِین مجلسِی، مجلس فسق و لهو نباشد، موضوعاً با غناء، تباِین دارد و حلِّیت آن از جهت اصل جواز است نه استثناِی از ادلّه حرمت غناء.

مستثناِی ششم: دعا خواندن و ذکر خداوند و اهل‌بِیت علِیهم السلام

درباره اِین مستثنا دو دِیدگاه وجود دارد:

دِیدگاه اول: جواز ٣

نمِی‌توان مجلس دعا و ذکر را مجلس لهو و فسق دانست؛ زِیرا مشمول ادلّه حرمت غناء نِیست و تخصّصاً از غناء خارج است.

ادله جواز

معتقدان به جواز غناء در دعا، ذکر و ... براِی اثبات ادّعاِی خود دو دلِیل بِیان کرده‌اند:

دلِیل اول: رواِیت

«سَأَلَ رَجُلٌ عَلِيَّ بْن‌ الْحُسَيْن ٧ عَنْ شِرَاءِ جَارِيَةٍ لَهَا صَوْتٌ فَقَال ٧: مَا عَلَيْك لَوِ

١ . ر.ک: همان.

٢ . همان.

٣ . کفاِیة الأحکام، ج١، ص٤٣٤؛ مستند الشِیعة، ج١٤، ص١٥٠.