بِیفتد و معصوم نِیز ردع و نهِی از آن نکند، مِی‌توان به حجِّیت آن از باب حجِّیت سِیره متشرّعه معتقد شد و اِین در حالِی است که چنِین مسئله‌اِی ثابت نِیست.

مؤِیّد سوم: محقّق اردبِیلِی رحمه الله معتقد است که جواز نوحه به سبک غناِیِی بر مردگان و جواز گرفتن مزد براِی انجام اِین عمل، مؤِیّد جواز غناِی در مراثِی اهل‌بِی ٧ است.١

اگر مراد وِی از بِیان اِین وجه براِی تأِیِید جواز غناِی در مراثِی اِین است که مراثِی را ذِیل عنوان نوحه‌خوانِی براِی مردگان قرار دهد، اشکالِی ندارد ولِی اگر اِین انتقال موضوع، مراد وِی نباشد، نمِی‌توان از اِین جواز نوحه، براِی جواز غناِی در مراثِی، وجه تأِیِیدِی به دست آورد.٢

دلِیل محقّق اردبِیلِی رحمه الله براِی اثبات اِین مؤِیّد، رواِیات است.

رواِیت اوّل: «قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّه ٧: لَا بَأْسَ‌ بِأَجْرِ النَّائِحَةِ الَّتِي تَنُوحُ عَلَى الْمَيِّت».٣

امام صادق ٧ فرمود: مزد زن نوحه‌خوان براى مرده، اشكال ندارد.

سند اِین رواِیت، صحِیح است و بر جواز نوحه بر اموات و گرفتن مزد براِی آن دلالت دارد.

رواِیت دوم: «حَنَان بْنِ سَدِيرٍ قَالَ: کانَتِ‌ امْرَأَةٌ مَعَنَا فِي‌ الْحَيِّ‌ وَ لَهَا جَارِيَةٌ نَائِحَةٌ فَجَاءَتْ إِلَى أَبِي فَقَالَتْ: يَا عَمِّ أَنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ مَعِيشَتِي مِنَ اللَّهِ ثُمَّ مِنْ هَذِهِ الْجَارِيَةِ فَأُحِبُّ تَسْأَلَ أَبَا عَبْدِ اللَّه ٧ عَنْ ذَلِك فَإِنْ کانَ حَلَالاً وَ إِلَّا بِعْتُهَا وَ أَکلْتُ مِنْ ثَمَنِهَا حَتَّى يَأْتِيَ اللَّهُ بِالْفَرَجِ. فَقَالَ لَهَا أَبِي وَ اللَّهِ إِنِّي لَأُعْظِمُ أَبَا عَبْدِ اللَّه ٧ أَنْ أَسْأَلَهُ عَنْ هَذِهِ الْمَسْأَلَةِ. قَالَ: فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَيْهِ أَخْبَرْتُهُ أَنَا بِذَلِك. فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّه ٧: «أَ تُشَارِطُ» فَقُلْتُ: وَ اللَّهِ مَا أَدْرِي تُشَارِطُ أَمْ لَا فَقَالَ: قُلْ لَهَا لَا تُشَارِطْ وَ تَقْبَلُ مَا أُعْطِيَتْ».٤

١ . مجمع الفائدة، ج٨، ص٦١.

٢ . جواهر الکلام، ج٢٢، ص٥١.

٣ . وسائل الشيعة، ج١٧، ص١٢٧، ح٧.

٤ . همان، ص١٢٦.