فَسَمِعْنَا صَوْتاً حَزِيناً يَقْرَأُ بِالْعِبْرَانِيَّةِ فَبَکيْنَا حَيْثُ سَمِعْنَا الصَّوْتَ وَ (ظَنَنَّا أَنَّهُ بَعَثَ إِلَى رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْکتَابِ يَسْتَقْرِئُهُ، فَأَذِنَ لَنَا فَدَخَلْنَا عَلَيْهِ فَلَمْ نَرَ عِنْدَهُ أَحَداً فَقُلْنَا أَصْلَحَك اللَّهُ سَمِعْنَا صَوْتاً بِالْعِبْرَانِيَّةِ فَظَنَنَّا أَنَّك بَعَثْتَ إِلَى رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْکتَابِ تَسْتَقْرِئُهُ قَال ٧: لَا وَ لَکنْ) ذَکرْتُ مُنَاجَاةَ إِلْيَا لِرَبِّهِ فَبَکيْتُ مِنْ ذَلِك ...‌».١

موسى نميرى گفت: به در خانه حضرت باقر ٧ رفتيم. اجازه ورود خواستيم و صداى محزونى شنيديم كه به عبرانى مِی‌خواند. ما به محض شنيدن صدا، به‌ گريه افتادِیم و با خود گمان كرديم که اما ٧ يكى از اهل‌كتاب را آورده و او مِی‌خواند. اجازه ورود داد، وارد شديم ولِی در نزد حضرت، کسِی را نديديم. گفتيم: خدا به شما خير دهد! صداِیى با لهجه عبرانى شنيديم و گمان كرديم شما به کسِی از اهل‌كتاب دستور داده‌ايد که بخواند؟ حضر ٧ فرمود: نه. به ياد مناجات الياس با پروردگار افتادم و از آن گرِیه‌ام گرفت.

برخِی از فقها به اِین رواِیت استدلال کرده‌اند.٢

اِین رواِیت موثّق است اما مانند رواِیت قبل، گزارشِی از خواندن مناجاتِی از الِیاس نبِی به زبان عبرِی با صوتِی زِیبا است که شنوندگان را متأثّر نمود اما در اِین رواِیت، بحث از غناء نِیست تا بتوان به آن استناد کرد.

رواِیت هفدهم: «سَأَلَ رَجُلٌ عَلِيَّ بْن‌ الْحُسَيْن ٧ عَنْ شِرَاءِ جَارِيَةٍ لَهَا صَوْتٌ فَقَالَ: مَا عَلَيْكَ لَوِ اشْتَرَيْتَهَا فَذَکّرَتْك‌ الْجَنَّةَ، يَعْنِي بِقِرَاءَةِ الْقُرْآنِ وَ الزُّهْدِ وَ الْفَضَائِلِ الَّتِي لَيْسَتْ بِغِنَاءٍ فَأَمَّا الْغِنَاءُ فَمَحْظُورٌ».٣

مردى از امام سجاد ٧ درباره خريد كنيز خوش‌صدا پرسِید. اما ٧ فرمود: چيزى بر

١ . الإختصاص، ص٢٩٢؛ بصائر الدرجات، ج١، ص٣٤١؛ بحار الأنوار، ج٢٦، ص١٨٠.

٢ . کفاِیة الأحکام، ج١، ص٤٢٨.

٣ . وسائل الشيعة، ج١٧، ص١٢٢ ـ ١٢٣، ح٢.