کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٥٧ - ادله دیدگاه دوم
براِی حکم باشد. بحث از غناِی در قرآن نِیست؛ پس اِینگونه رواِیات تنها بر رجحان قرائت قرآن با صوت حزِین دلالت دارد که با غناء، متباِین است.
رواِیت چهارم: «قَالَ رَسُولُ اللَّهِ؟صل؟: إقْرَءُوا الْقُرْآنَ بِأَلْحَانِ الْعَرَبِ وَ أَصْوَاتِهَا».١
رسول خدا صلِی الله علِیه و آله و سلّم فرمود: قرآن را با لحنها و آوازهاى عرب بخوانيد.
سند رواِیت، صحِیح است و برخِی از فقها به آن استدلال کردهاند.٢
محقّق سبزوارِی رحمه الله مِیگوِید: «در ابتداِی رواِیت به قرائت قرآن با الحان عرب، امر شده و لحن، همان غناء است»؛٣ بنابراِین وِی اِین رواِیت را مبتنِی بر ِیکِی بودن لحن و غناء دانسته و دلِیل بر جواز غناِی در قرآن مِیداند.
محقّق بحرانِی رحمه الله معتقد است که پِیشفرض مرحوم سبزوارِی مردود است؛ زِیرا لحن، هرچند که به معناِی غناء نِیز آمده اما تنها به معناِی غناء نِیست بلکه در لغتنامهها، معانِی دِیگرِی مانند لغت، ترجِیع صوت، تحسِین قرائت و ... براِی لحن بِیان کردهاند. اگر در رواِیت، امر به خواندن قرآن به لحن عربِی شده، امر به عربِی خواندن قرآن با رعاِیت قواعد زبان عربِی و چگونگِی اداِی حروف و کلمات در زبان عربِی و لهجه عربِی است، اما در مقابل که از الحان اهل فسوق نهِی مِیکند، مراد از اِین لحن، همان غناء است؛ پس لحن در صدر رواِیت به معناِی قواعد اداِی حروف و کلمات مناسب با لهجه عربِی است.٤
اشکال بر محقّق بحرانِی رحمه الله
اشکال اول: وِی واژه «لحن» در اِین رواِیت را به معناِی «لغت» دانسته که معناِی حدِیث
١ . وسائل الشِیعة، ج٦، ص٢١٠، ابواب أبواب قراءة القرآن ولو في غير الصلاة، باب٢٤، ح١.
٢ . کفاِیة الأحکام، ج١، صص٤٢٩ ـ ٤٢٨؛ مستند الشِیعة، ج١٤، ص١٤٧.
٣ . کفاِیة الأحکام، ج١، ص٤٣٢.
٤ . ر.ک: الحدائق، ج١٨، ص١١٤.