کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٤٤ - ادلّه جواز غنای در حُداء

الحداء، و کان مع الرجال، و کان أنجشة مع النساء، فلمّا سمعه أنجشة تبعه، فَقَالَ النَّبِيُّ صلِی الله علِیه و آله و سلّم لِأَنْجَشَةَ: «رُوَيْدَك، رِفْقاً بِالْقَوَارِيرِ».١

عبدالله بن رواحه در سفرِی، ساربان کاروانِی رسول خدا صلِی الله علِیه و آله و سلّم بود. ابن‌رواحه به دستور رسول خدا صلِی الله علِیه و آله و سلّم با صداِی خود شترها را به حرکت درمِی‌آورد و سپس ساربانِی دِیگر که مراقب شترهاِی حامل زنان کاروان بود، به تبعِیّت از ابن‌رواحه، براِی شترهاِی حامل زنان مِی‌خواند. رسول خدا صلِی الله علِیه و آله و سلّم اِین رفتار او را تقرِیر کرد و او را سفارش نمود که آهسته حرکت کند و با زنان مدارا نماِید.

سند اِین رواِیت، مرسل و ضعِیف است اما مستند برخِی از فقها قرار گرفته است.٢

اشکالات بر استدلال

اشکال اول: دلالت رواِیت، تمام نِیست؛ زِیرا معلوم نِیست صوتِی که ابن‌رواحه مِی‌خواند، غناء بود.٣

اشکال دوم: هم سند و هم دلالت رواِیت، ضعِیف است.٤ اِین رواِیت مرسل و ضعِیف است؛ پس مانع از عمل به آن مِی‌شود. هِیچ شهرتِی نِیز بر اساس مفاد آن پدِید نِیامده تا جابر سند ضعِیف آن باشد. همچنِین تصرِیحِی بر غناِی حرام ندارد بلکه به‌طورکلِّی مِی‌توان فهمِید که گونه‌اِی خواندن براِی راه بردن شترها جاِیز است، ولِی رواِیت بر

١ . المغني، ج١٢، ص٤٣.

٢ . مفتاح الکرامة، ج١٢، ص١٧٧ (لعلّ).

٣ . جواهر الکلام، ج٢٢، ص٥١.

٤ . کتاب المکاسب، ج١، ص١٥٧؛ المکاسب المحرمة، ج١، صص٣٤٥ ـ ٣٤٦؛ مصباح الفقاهة، ج١، ص٣١٤؛ مهذّب الأحکام، ج١٦، ص١١٨؛ المواهب، ص٥٥٤.