کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١١ - پیشگفتار

پِیش‌گفتار

قَالَ أَبو عَبْدِ اللَّه ٧: إِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِعَبْدٍ خَيْراً فَقَّهَهُ فِي الدِّينِ.

امام صادق ٧ فرمود: هرگاه خداوند خِیر بنده‌اِی را بخواهد، او را فقِیه در دِین مِی‌کند.

بشر براِی زِیست طبِیعِی خود نِیازمند قوانِینِی است که تمام ابعاد مادِی و معنوِی زندگِی را بر اساس آن سامان دهد. اِین قوانِین اگر بدون هِیچ نقص و عِیبِی باشد، مِی‌تواند انسان را در زندگِی فردِی و اجتماعِی به کمال رساند و سعادت را براِی او به ارمغان آورد. چنِین قوانِینِی تنها مِی‌تواند از وحِی، سرچشمه گِیرد؛ زِیرا خالق جهان هستِی که خود، کمال مطلق است از نِیازهاِی مخلوق و شِیوه‌هاِی صحِیح زِیستن، به‌خوبِی آگاه است.

حرکت جاهلانه در مسِیر زندگِی، مبغوض خداوند متعال و هر عقل سلِیمِی است. جهل، تارِیکِی و پرده‌اِی است که سرانجامش ندِیدن مسِیر و سقوط و هلاکت است. خداوند متعال در نکوهش قدم‌ برداشتن با جهل مِی‌فرماِید: (وَلَا تَقْفُ مَا لَيسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا) (سوره اسراء، آِیه ٣٦). آرِی! گوش، چشم و دل، از نعمت‌هاِی بزرگ پروردگار بِی‌همتاِی هستِی است که هر انسانِی وظِیفه دارد شِیوه صحِیح استفاده از آن‌ها را بداند تا با رعاِیت آن، شکر عملِی اِین نعمت‌ها را ادا نماِید.

نواها، صداها و آنچه گوش مِی‌شنود، همچون خوراکِی براِی روح است که از آن تغذِیه