کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٠٩ - دلایل حرمت فیالجمله

مرحوم خوِیِی مِی‌گوِید: سند اکثر رواِیات باب غناء، ضعِیف است ولِی براِی ادّعاِی حرمت فِی‌الجمله غناء، رواِیات صحِیحِی موجود است که براِی ما کفاِیت مِی‌کند.١

کلام وِی در حرمت فِی‌الجمله غناء صحِیح است.

اشکالات استدلال به رواِیات

اشکال اول: براِی اثبات حرمت غناء دو دلِیل وجود دارد، نه سه دلِیل؛ زِیرا آِیات قرآن به خودِی خود، بر حرمت دلالتِی ندارد و فقط باتوجّه به رواِیات ذِیل آن مِی‌توان معتقد به حرمت شد؛ بنابراِین دلِیل حرمت، منحصر در رواِیات و اجماع است.٢

پاسخ: اِین‌که قرآن با شرح اخبار و نصوص بر حرمت غناء دلالت دارد، خدشه‌اِی بر استقلال آن در دلِیلِیّت ندارد. قرآن، دلِیل مستقل بر حرمت است ولِی براِی فهم دلِیلِیّت آن نِیاز به شرح رواِیات دارِیم؛ مانند اِین‌که گاهِی براِی فهم رواِیتِی به شرح اهل لغت از واژگان آن رجوع مِی‌کنِیم. سنّت نِیز در مواردِی کاملاً مستقلّ از قرآن، بر حرمت غناء دلالت دارد. سنّت دو کارکرد دارد؛ در برخِی موارد، شارح دلِیل است و در برخِی موارد، دلِیل مستقل است.٣

اشکال دوم: در برخِی از رواِیات، تعابِیرِی وجود دارد که بِیش‌از کراهت، از آن استفاده نمِی‌شود؛ زِیرا اِین تعابِیر براِی بِیان کراهت نِیز به کار مِی‌رود؛٤ معصوم ٧ گوش کردن غناء را نفاق مِی‌داند که اِین تعبِیر، اعمّ از حرمت است.

پاسخ: هرچند برخِی از تعابِیر موجود در رواِیات، ظهور در کراهت دارد اما در رواِیات،

١ . مصباح الفقاهة، ج١، ص٣٠٧.

٢ . منقول در: مهذّب الأحکام، ج١٦، ص١١٠.

٣ . همان.

٤ . همان.