(کلُّ أُولئِك کانَ عَنْهُ مَسْؤُلاً)١ فَقَالَ: بَلَى وَ اللَّهِ لَکأَنِّي لَمْ أَسْمَعْ بِهَذِهِ الْآيَةِ مِنْ کتَابِ اللَّهِ مِنْ عَرَبِيٍّ وَ لَا مِنْ عَجَمِيٍّ لَا جَرَمَ أَنِّي لَا أَعُودُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ وَ أَنِّي أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ فَقَال ٧ لَهُ: قُمْ فَاغْتَسِلْ وَ صَلِّ مَا بَدَا لَك فَإِنَّك کنْتَ مُقِيماً عَلَى أَمْرٍ عَظِيمٍ مَا کانَ أَسْوَأَ حَالَك لَوْ مِتَّ عَلَى ذَلِك احْمَدِ اللَّهَ وَ سَلْهُ التَّوْبَةَ مِنْ کلِّ مَا يَکرَهُ فَإِنَّهُ لَا يَکرَهُ إِلَّا کلَّ قَبِيحٍ وَ الْقَبِيحَ دَعْهُ لِأَهْلِهِ فَإِنَّ لِکلٍّ أَهْلاً».٢

مردى به امام صادق ٧ عرض كرد: من همسايگانى دارم كه كنيزانشان آوازخوانى مِی‌كنند و عود مِی‌نوازند. بسا پيش مى‌آيد من وارد توالت مِی‌شوم و براِی گوش کردن به ساز و آواز آن كنيزان، توقفم را طولانى مِی‌كنم. امام صادق ٧ به او فرمود: ديگر چنين كارى نكن. آن مرد گفت: به خدا سوگند! چنين نيست كه من از روى قصد و براى آن آواز و صدا رفته باشم (در مجلس آنان شرکت کرده باشم) بلكه آن صدا و آوازِی است كه با گوشم مِی‌شنوم. امام صادق ٧ به او فرمود: خدا تو را حفظ کند! مگر نشنيده‌اى که خداى بلندمرتبه فرمود: «همانا گوش، چشم و دل، همگِی در پيشگاه خداوند بازخواست مِی‌شوند». آن مرد گفت: گويا من اين آيه از كتاب خداوند بلندمرتبه را تاكنون از هيچ عرب و غيرعربى نشنيده بودم، حال كه شنيدم آن كار را انجام نمِی‌دهم. من از خداى بلندمرتبه درخواست بخشش و توبه مِی‌كنم. امام صادق ٧ به او فرمود: برخيز، غسل كن و نمازهاِیِی که به ذهت مِی‌رسد را انجام بده كه تو بر امر و گناه بزرگى مقيم بودى. اگر در آن حال مرده بودى چه وضع بدِی داشتى! از خداى بلندمرتبه، درخواست بخشش كن و بخواه كه توبه‌ از همه بدِی‌ها را از تو بپذيرد. خداوند بلندمرتبه چيزى را ناخوش ندانسته و نهى نكرده مگر عملِی که قبيح است. تو قبيح را براى طالبانش واگذار كه هر

١ . سوره اسراء، آِیه٣٦.

٢ . وسائل الشيعة، ج٣، ص٣٣١، ح١.