واعلموا ان اِمامَکُم قَد اکتَفی من دُنیا کُم بِطِمرَيهِ و ويَسُدُّ فَورَةَ جوعِهِ بِقُرصَيهِ ، ولا يَطعَمُ الفِلذَةَ إلّا في سَنَةِ اُضحِيَّةٍ ، ولَن تَقدِروا عَلى ذلِكَ ، فَأَعينوني بِوَرَعٍ وَاجتِهادٍ یعنی بدانید ای مردم که امام شما از دنیا اکتفا و قناعت کرده است بدو جامه کهنه و دو قرص نان جو و در عرض سال گوشت به دهن او نمی رسد مگر در عید قربان که قدری گوشت قربانی را تناول می کند. و شما قدرت بر این امر ندارید. پس مرا یاری کنید به پرهیزکاری و جدّ و جهد در امتثال اوامر الهی. و گویا در میان شما مذکور می شود که هر گاه قوت پسر ابی طالب منحصر در دو گرده نان جو باشد، ضعف و بی قوّتی او را باز خواهد داشت از محاربه با شجاعان و صاحبان قوّت و شوکت! واللَّهِ مَا قَلَعْتُ بَابَ خَیْبَرَ ورَمَیْتُ بِهِ خَلْفَ ظَهْرِی أَرْبَعِینَ ذِرَاعاً بِقُوَّةٍ جَسَدِیَّةٍ ولَا حَرَکَةٍ غِذَائِیَّةٍ لَکِنِّی أُیِّدْتُ بِقُوَّةٍ مَلَکُوتِیَّةٍ ونَفْسٍ بِنُورِ رَبِّهَا مُضِیئَةٍ به خدا قسم که من نَکندَم دَرِ خیبر را و چهل ذراع به عقب نینداختم؛ به قوّت جسمانی و به حرکتی که حاصل می شود از چیزی خوردن، بلکه من مویّدم به قوّت ملکوتی و عطا کرده شده ام نفسی را که نورانیست به نور خدا.[١]

و در بعضی از خُطب به زبان معجز بیان عباراتی فرموده است که مضمون آنها این است که: آیا از برای علیّ٧ بهتر آن است که در نزد خداوند صاحب عرش، مقرّب باشد، یا در جهنّم ذلیل و بی مقدار باشد و از پروردگار خود دور باشد و از گناهان در مقام غضب الهی باشد. به خدا قسم که اگر شب را به روز بیاورم در حالتی که بر روی خار مغیلان خوابیده و لباسهای کهنه که در بَر داشته باشم پر از خار و خَسک آن درخت شده باشد یا در غُلّ و زنجیر و بند باشم، و مرا بر روی زمین بکشند در نزد من بهتر است

[١]. الخرائج والجرائح ابن هبة الله الرّاوندي ج٢ ص ٥٤٢ و المناقب لابن شهر آشوب ج١ ص٣٦٩